Intrekken

Gelukkig lukte het mij vanmiddag nog net om vóór het ter perse gaan van deze Achterpagina minister Bot van Buitenlandse Zaken aan de lijn te krijgen. Hij had weinig tijd, riep hij me toe, want hij zat in conclaaf met zo'n twintig voorlichtingsmedewerkers van zijn departement, ,,een leuke groep enthousiaste jonge mensen''.

,,Ik móét u even lastig vallen'', zei ik haastig, ,,want met het oog op mijn stukje voor vandaag wil ik graag weten wat uw állerlaatste standpunt is.''

,,Daar zij wij nog niet helemaal uit'', zei de minister op zijn bekende ietwat stijve, maar niet onvriendelijke toon. ,,Waarom wilt u dat weten?''

Ik legde hem uit dat je voor het schrijven van zo'n stukje op zijn minst enig houvast nodig hebt. Gedienstig voegde ik eraan toe dat ik veel begrip had voor zijn optreden van gisteren, ja, dat ik zelfs genoten had van zijn virtuoze ommezwaai: 's middags zeggen dat de inval in Irak ,,achteraf bezien niet verstandig was'' en 's avonds beweren dat je het zo niet bedoeld had, dat je het eigenlijk ook helemaal niet zo gezegd had, maar dat je het best wilde betreuren als de mensen dáchten dat je het zo bedoeld en gezegd had.

,,Zo zegt u alles en niets'', prees ik de minister, ,,wat kan een politicus nog meer doen?''

,,Dat dacht ik ook'', zei de minister, ,,maar wat wilt dan nog van mij?''

,,Ik wilde alleen weten of u inmiddels besloten heeft om de intrekking van uw opmerking ook weer in te trekken.''

De minister zuchtte diep. Je kon merken dat hij een doorwaakte nacht achter de rug had, waarin hij ook aan zijn intimi tot gek wordens toe had moeten uitleggen wat hij nu wel of niet bedoeld had.

,,U loopt nu te ver voor de troepen uit'', zei hij, ,,dat doet de pers trouwens wel vaker. Zó ontstaan de misverstanden en kan het gebeuren dat een filosofisch bedoelde opmerking in de marge van een debat uit zijn verband wordt gerukt.''

,,Het gaat er mij om'', hield ik aan, ,,of ik uw standpunt over Irak als volgt mag samenvatten: het is er een zooitje en we hadden er nooit aan moeten beginnen.''

,,Nee! Nee!'' riep de minister geschrokken uit, ,,want dat zou inderdaad een intrekking van de intrekking van mijn opmerking betekenen, en dat lijkt me nu nog niet opportuun.''

,,Maar u kunt toch altijd weer de intrekking van de intrekking intrekken?'' vroeg ik. Ik vind dat je ook als columnist omwille van het landsbelang met een minister moet meedenken als je merkt dat hij in politieke doodsnood verkeert. En, toegegeven, een beetje eigenbelang is er ook in het spel, want waar blijft een columnist zonder zulke politici?

Hij lachte weifelend. ,,Ik geloof niet dat mijn voorlichtingsteam al die instructies kan verwerken. Er zijn grenzen aan het menselijke opnemingsvermogen.''

,,Misschien moet u net als Colin Powell gewoon toegeven: we hebben de wereld besodemieterd.''

,,Dat zou het wel een stuk eenvoudiger maken'', mompelde de minister, ,,maar het zal achteraf bezien niet verstandig zijn om dat te zeggen.''