Punk en Dada in droomcouture

De modeweek van Parijs is zondag begonnen. Veel ontwerpers gebruiken punk in hun kleding. De collectie van Viktor & Rolf was aardig, maar wat té gezocht.

Een herleving van de punk en ironisch nihilisme waart door de modeshows voor de zomer van 2006, net als in de popmuziek. Een tentoonstelling in Parijs over Dada, de beweging die een eeuw geleden de burgerij deed beven, is een bijkomende inspiratie.

Voordat Comme des Garçons dinsdag een complete punk-collectie liet zien, een reprise van Vivienne Westwood op haar extreemst met tricot onderbroeken met de Britse vlag, en kroontjes die balanceerden op jonge hoofdjes, leek punk nog een onderstroom in de mode. Maar nu zag je Rei Kawakubo een bozige nieuwe jeugdcultuur in Tony Blairs koopzieke Engeland oppikken. Op de triomfale tonen van het nationalistische Land of Hope and Glory en Händels Halleluja betraden de modellen de catwalk, met hun combinatie van ruiten, bloempatronen en het rood-wit-blauw van de Union Jack in banen stof om hun lichamen gedrapeerd zodat ze schouders en tailles opvulden.

Deze nieuwe parade van patronen was niet agressief maar mooi, en had alle nieuwe vormen, opbollende schouders en draperingen van de jongste mode in zich. Ook al was deze show van Comme – getiteld Lost Empire – niet zo ontroerend als de Broken Bride van het vorig seizoen, hij toonde hoe Kawakubo altijd open staat voor wat er gaande is.

Junya Watanabe was, eerder op de dag, ook in de punksfeer, maar dan agressiever. Oorverdovende muziek denderde over de verlaten parkeerplaats waar de mannequins met akelige spikes op hun hoofd verschenen, hun gezichten verpakt in folie. Toch was het een fraai verzorgde collectie met het silhouet van de Belle Epoque, als rokkostuums weggesneden jasjes boven gekortwiekte broeken. Het verplichte punk-uniform, geruite broek en leren jasje, dook op. Hergebruik eveneens, maar jurken gemaakt van wat leek op bossen oude panty's zijn door Gaultier en Margiela ook al vertoond. Wat er uit sprong was het eenvoudigste: regenjassen, gesneden als rokkostuums, met pied-de-poule afgezette jasjes en kakigroene jasjes boven blouses met scherpe plooien.

Viktor & Rolf zetten de mode op haar kop – letterlijk, doordat de show begon met buigingen van het tweetal en hun modellen. Toen kwamen er jurken waarvan de schouderbandjes rond de enkels bungelden. Viktor Horsting (in het wit) en Rolf Snoeren (in het zwart) mogen dan beweren dat creatieve afwisseling nieuwe vormen en silhouetten opleverde, het was allemaal hun vertrouwde esthetiek: een geestige moderne variant op het klassieke. Dat leidt tot avondjurken die gepast zijn voor de Nederlandse prinses Mabel, die haar bruidsjurk bestelde bij het tweetal. Er zat veel aardigs tussen de ivoor- en cappucinokleurige satijnen jurken, en bloesjes bezaaid met vogels. Maar laagjes singlets op hun kop, met los bungelende schouderbanden, waren gewoon té bedacht.

Je zou denken dat de doorgewinterde Vivienne Westwood het niet meer nodig heeft protest te zaaien. Maar vanaf het moment dat zij de gigantische rode letters `AR' tegen de achtergrond van de catwalk hing, tot haar eigen vertrek in een t-shirt met het opschrift I'm not a terrorist – please, please don't shoot me streed zij voor `actief verzet tegen propaganda'. De kleren echter boden gewoon weer Westwoods historiserende romantiek met ruisende stoffen en asymmetrische snitten.

Jean-Paul Gaultier kwam opnieuw met op de Oekraïne geïnspireerde couture van boerenblouses gemengd met Parijse kleermakerskunst, weide-zoete jurken met bloemmotiefjes en o la la schortrokjes. De show was charmant, maar betrad te vaak vertrouwd terrein. (©International Herald Tribune. Vertaling Ileen Montijn)