Krabbelaar vindt geluk met een hond

Een stel onverwachts mooie films uit één en hetzelfde land heet meteen een Golf en als er een Golf is, dan worden werkelijk alle aardige films uit dat land er onder geschaard. Argentinië heeft sinds een paar jaar zo'n Golf en de heel aardige Bombón, el perro kan daarop de wereld over gaan. Dat is fijn voor de maker en fijn voor het publiek, want hoewel hij niet de kracht heeft van de films van Lisandro Alonso, noch het mysterie van de films van Lucrecia Martel, is Carlo Sorins Bombón, el perro het waard om gezien te worden. De film ademt de sfeer van melancholieke tragikomedies uit Italië of liever nog uit het zachtmoedige Tsjechoslowakije van de jaren zestig. Realisme met een droeve glimlach.

Het grimlachen begint als we Juan leren kennen, het gedrongen mannetje zonder andere eigenschappen dan voorkomendheid en behulpzaamheid. Hij zit op het arbeidsbureau. ,,Leeftijd?'' ,,52 – is dat een probleem?'' ,,In dit land kan alles een probleem zijn.'' Juan, daar hoeven we ons verder geen illusies over te maken, is kansloos.

Hij wordt door zijn dochter het huis uit gezet en doordat hij onderweg iemand helpt, valt hem een hond toe. Het moment dat we de hond voor het eerst zien, is het moment dat op de foto hierbij staat. Zelfs de foto heeft nog een komisch effect, maar in de film is dat nog beter gedaan. Juan stuurt en kijkt met die mengeling van vrees en goedmoedigheid opzij. Op de passagiersstoel torent de Dogo Argentina Bombón boven hem uit.

Zoals het kleine gelukszoekers (familie van Laurel & Hardy, Fred Flintstone en alle personages van Paul Giamatti) betaamt, vindt Juan in Bombón een kans op fortuin. Hij wordt daarin gestimuleerd door de enthousiaste hondentrainer Walter, die van plan is Bombón een paar wedstrijden te laten winnen en hem dan duur te verhuren als dek-reu.

Er is alleen een klein probleem: Bombón doet het weliswaar prima op de wedstrijden, maar dekken ho maar. Bij de eerste de beste teef die hij moet berijden, valt hij in haar hok in slaap.

Tegen die tijd hebben we Juan (gespeeld door de perfect gecaste amateur Juan Villegas; net zoals Walter door de amateur Walter Donado wordt gespeeld) leren kennen als werkelijk de goedheid zelve. We hebben hem iets zien beleven dat heel in de verte iets van een romance heeft. We hebben gezien hoe hij de impulsieve Walter koestert. Sorin heeft ons gedwongen zo van Juan te houden dat wij ten slotte met hart en ziel hopen dat er een wonder gebeurt. Een wonder!

Vrijdag in het Cultureel Supplement: interview met regisseur Carlos Sorin.

Bombón, el perro. Regie: Carlos Sorin. Met: Juan Villegas, Walter Donado en hond Gregorio. In: 6 bioscopen.