Nostalgie bij afscheid Van de Goor

Bas van de Goor (34) nam afscheid te midden van voormalige Nederlandse en Italiaanse stervolleyballers. ,,Ik had het gevoel dat mijn carrière was doodgebloed. Dat is nu goed gemaakt.''

Alleen al de aanwezigheid bij zijn afscheidswedstrijd van twaalf voormalige stervolleyballers uit Nederland en Italië verraadde de waardering die Bas van de Goor gedurende zijn loopbaan onder medespelers heeft gekweekt. Of het nu ging om Ron Zwerver, Jan Posthuma, Olof van der Meulen of Peter Blangé, om Fabio Vullo, Marco Bracci of Andrea Giani, ze waren gisteravond met vriendschappelijke gevoelens naar de Dynamohal in Apeldoorn gekomen. Om nog één keer samen te spelen met een oude strijdmakker.

Het werd in een uitverkochte zaal een nostalgische avond met een wedstrijd tussen het Nederlandse team dat in 1996 bij de Olympische Spelen in Atlanta goud won en het Italiaanse clubteam Modena uit het seizoen 1996-1997, waarmee Van de Goor Italiaans kampioen werd, de nationale beker won en de Europa Cup voor landskampioenen veroverde.

Van de Goor heeft in zijn loopbaan niet alleen talrijke prijzen gewonnen, maar vooral veel vrienden gemaakt. Wie je ook sprak van zijn oud-ploeggenoten, iedereen kwalificeerde hem als een fantastische volleyballer, maar bovenal als een goed mens.

En voor zo'n bijzondere speler waren bijna alle teammaten uit dat succesvolle seizoen met Modena naar de Veluwe gekomen. Van die ploeg ontbraken alleen Henk-Jan Held en Luca Cantagalli vanwege competitieverplichtingen bij hun huidige club. Maar de Argentijn Juan Carlos Cuminetti had er zelfs een gecompliceerd reisschema en een nachtrust van slechts twee uur voor over om Van de Goor uit te zwaaien.

Vullo, de fantastische spelverdeler van het Italiaanse team uit de jaren negentig, had geen moment getwijfeld toen hij werd uitgenodigd. ,,Voor Bas doe ik dat graag, hij is me zeer dierbaar'', zei de oud-speler, die tegenwoordig als volleybalcommentator aan de televisiezender Sky Sport is verbonden. ,,Ik heb acht jaar met hem samengespeeld: zes jaar bij Modena en twee jaar bij Treviso. En al die jaren voelden we elkaar vlekkeloos aan. Ik kon de bal blind geven, want Bas stond altijd op de goede plaats. Die samenwerking ervoer ik als bijna telepathisch.''

De afscheidswedstrijd was Van de Goor aangeboden door Dynamo, de club waar hij zijn loopbaan begon en beëindigde en waar hij als technisch directeur aan verbonden blijft. Zijn laatste officiële wedstrijd had Van de Goor al in april tijdens de play-offs gespeeld. Het duel van gisteravond was een feestje te midden van vrienden. Een geslaagde avond, waar bij vlagen zelfs een acceptabel volleybalniveau werd bereikt, vooral door het feestvarken zelf.

In de eerste set speelde Van de Goor mee bij Modena, waar hij met Vullo, Bracci, Giani, Cuminetti en gastspeler Jeroen Bijl van Nederland won. In de tweede set trok Van de Goor het oranje shirt aan om met Blangé, Zwerver, Van der Meulen, Posthuma, Rodenburg en Grabert zijn oude club te verslaan. Ook op de bank trof Van de Goor vertrouwde gezichten. Bij Modena succescoach Franco Bertoli en bij het Nederlands team Joop Alberda.

Na de wedstrijd volgde een stortvloed aan lovende woorden, cheques van in totaal 3.500 euro voor het Diabetesfonds, waarvan hij ambassadeur is, en de erepenning van de gemeente Apeldoorn. Maar het mooiste cadeau vond Van de Goor de wedstrijd; nog één keer dat speciale gevoel ondergaan om samen te spelen met die goede volleyballers van weleer. Een gepast afscheid, oordeelde Van de Goor, die 295 interlands speelde en een onbevredigend competitieslot meemaakte. ,,Omdat ik vanwege blessures weinig aan spelen was toegekomen, had ik het gevoel dat mijn carrière was doodgebloed. Maar vanavond is dat goedgemaakt.''