Gernandt goed op de vierkante meter

Die lepe boevenkop van filmster Tygo Gernandt. In de geweldfilm Van God Los is hij doodeng; in het toneelstuk Tape is hij geestig en aandoenlijk. Dat heeft ook te maken met zijn lijf. Op film oogt dat imposant, op toneel – in onderbroek en hemd – blijkt het vrij klein te zijn. En zijn gespierde torso wordt gedragen door dunne junkiebenen.

Vrije producent Rick Engelkes brengt Britse of Amerikaanse toneelstukken die een groot, jong publiek moeten trekken door de aanwezigheid van acteurs die – net als hijzelf – bekend zijn van film en televisie. Dit keer produceert hij Tape, een toneelstuk van Stephen Belber dat in 2001 zeer low budget werd verfilmd door Richard Linklater, met onder meer Uma Thurman. In de Nederlandse toneelversie spelen Tygo Gernandt Cas Jansen (GTST, Lek) en Medina Schuurman (Rozengeur en Wodka Lime).

Gernandt speelt een miezerige drugsdealer, tevens vrijwillig brandweerman, die op zijn hotelkamer bezoek krijgt van een oude schoolvriend (Jansen) die in de stad is om zijn eerste film op een festival te tonen. Een winner en een loser, met een onverwerkt verleden. De winner heeft ooit de ex van de loser verkracht. Het slachtoffer (Schuurman) wordt erbij gehaald, maar zij ontkent. Nee, ze is niet verkracht. Wel is haar hart gebroken.

Het zou wat achterdochtig zijn om in het arrangeren van drie bekende namen louter commerciële redenen te zien. Ze hébben ook iets. Vooral Gernandt, maar ook Jansen is prettig om naar te kijken. En op de vierkante meter heben ze wel enige chemie samen: de ideale schoonzoon en het straatschoffie. Maar verder wreekt zich hun gebrek aan scholing of podiumervaring. Ze kunnen zo'n typisch acteursstuk domweg niet een hele avond boeiend houden. Hun registers zijn te beperkt, hun toon vaak te schril of te vals.

Voor de regie heeft Engelkes een getalenteerd duo uit het gesubsidieerde kleine-zaalcircuit geplukt: regisseur Marcus Azzini en diens vaste vormgever Dries Verhoeven. Hun hotelkamer is een kille kubus die haaks op het podium staat. De wanden bestaan uit rolluiken, van binnen beschilderd met bruin en groen behangprint. Tijdens de openingsscène en de climax worden de luiken neergelaten. Wat binnen gebeurt, wordt vastgelegd door vier bewakingscamera`s. Deze beelden worden geprojecteerd op de gesloten rolluiken, waardoor we toch nog een beetje film krijgen. Mooie vormideeën, maar niet genoeg om er nog iets van te maken.

Voorstelling: Tape van Stephen Belber, door Rick Engelkes Producties. Gezien 3/10 Meervaart, Amsterdam. Tournee t/m 29/12. Inl. 0900-9203 of www.rep.nu/tape