Ravi Coltrane: nu een eigen geluid

Aanvankelijk toonde tenorsaxofonist Ravi Coltrane, geboren in 1965, weinig interesse in jazzmuziek. Pas toen hij volwassen werd en zijn oudste broer omkwam bij een auto-ongeluk, ging Ravi zich verdiepen in de serieuze muziek van zijn vader John Coltrane, die in 1967 overleed op 40-jarige leeftijd. Eerst gaf hem dat steun in zijn verdriet. Later raakte hij echt bevlogen en werd het zijn missie zoveel mogelijk vergeten Coltrane-nummers te verzamelen als familiearchivaris.

Toen Ravi Coltrane vervolgens een pad vol doornen en distels koos door net als zijn fabelachtige vader – wiens opvattingen een leidraad zijn in de muziek – ook jazz te spelen, waren de verwachtingen torenhoog.

Geen enkel kind met een beroemde ouder kan zoiets waar maken en de vergelijkingen met zijn vader legden Ravi in het begin vooral lam. Optredens vielen tegen en zijn soloalbums waren aardig, maar zeker niet vernieuwend.

Daarbij maakt hij het zich ook niet makkelijk door op te treden met musici die alles met vaderlief te maken hebben. Zo debuteerde Ravi begin jaren negentig in de groep van Elvin Jones, de drummer die John Coltrane aan het begin van de jaren zestig genadeloos achter zijn broek aan zat. En speelde Ravi vaak met de All Stargroep van McCoy Tyner, de vrije piano-improvisator in de legendarische Coltrane-band.

Pas de laatste jaren heeft de nu veertigjarige Ravi zijn eigen geluid gevonden. Met vijf eigen cd's en de productie van het comeback-album van zijn moeder, pianiste Alice Coltrane, op zijn naam is het verleden voor Ravi wat minder belangrijk.

Opgewekt toonde hij zaterdagavond in Rotterdam zijn nieuwe kwartet, met pianist Luis Perdomo, bassist Drew Gress en drummer E.J. Strickland. In breed uitgesponnen nummers, van onder meer de laatste cd In Flux, was een lekker lyrisch bandje te horen dat snelle gevarieerde notenreeksen aan elkaar reeg.

Ravi is niet het type dat je direct van je sokken blaast. Juist door zijn wat ingetogen benadering op de tenor die geleidelijk aanzwelt trok hij ieder over de streep. Dat het aantrekkelijk was, maar ook blééf, kwam door de creatieve en eigenwijze bijdragen van zijn inventief begeleidende drummer en subtiele pianist.

Het inspireerde de saxofonist zijn bescheidenheid meer opzij te zetten, zich wat meer leider te tonen en in soloś letterlijk diep te gaan – met bijpassende kniebuigingen.

Concert: Ravi Coltrane. Gehoord: 1/10 Theater Lantaren/Venster, Rotterdam.