Vuur in de collegezaal

De Radboud Universiteit Nijmegen heeft aangekondigd dat de alfa- en gamma-faculteiten 5,5 miljoen euro ontvangen om ervoor te zorgen dat hun studenten minimaal 35 uur per week aan hun studie besteden (W&O 10 sept.) De studie psychologie vergt tussen de 20 en 25 uur per week. De voorzitster van een studentenorganisatie vindt dit een goed initiatief. Het lijkt op de slogan in Orwells `Animal Farm: Two legs bad, four legs good!' Toch dient zo'n mededeling vragen op te roepen. Wat is hier aan de hand?

De Europese universiteiten zijn het eens over een systeem van `credits' (ec-punten). Eén ec vergt doorgaans 28 uur inspanning. Een bachelor-studie heeft de omvang van 180 ec, gekoppeld aan leerdoelen of eindtermen. Wil je zo'n studie in drie jaar doen, dan werk je minimaal 40 uur per week. Aan bèta-faculteiten is dat ook het geval.

Psychologiestudenten in Nijmegen studeren kennelijk per week maar de helft van deze norm. Als deze opleiding niettemin geen langere studieduur vergt, dan zijn er twee mogelijkheden. De bachelors psychologie voldoen aan de eindtermen en hun diploma is de 180 ec waard, die erop vermeld staan. Dan hebben de psychologen van de Radboud Universiteit uitgevonden hoe men studenten iets leert met de helft van de elders nodige inspanning. Dan is het onzin, er 5,5 miljoen in te pompen om de studenten langzamer te laten studeren.

Of kunnen de Nijmeegse bachelors maar de helft van wat bachelors elders geleerd hebben? Dat is voorpagina-nieuws: nep-diploma's. Waarschijnlijk ligt het anders: deze studenten studeren op halve kracht en gebruiken omgekeerd evenredig langer voor hun studie. Misschien willen veel studenten liever een deeltijd-studie. Omdat ze ook nog een baan hebben, of naast de studie van het leven willen genieten. In dat geval moet de regering misschien accepteren dat veel studenten graag langer studeren. Ze worden er in elk geval rijper van.

Als de studenten hun diploma in drie jaar niet kúnnen halen, terwijl ze er wel de tijd ervoor over hebben, dan zijn er weer twee mogelijkheden. Óf de universiteit kan de massa aan studenten niet aan. Dan moet men óf minder studenten aannemen óf de capaciteit uitbreiden. Óf de studenten weten niet hoe ze moeten studeren, en de docenten weten ze niet aan het werk te krijgen. Dan verdienen de docenten bijscholing en misschien kan men ongemotiveerde studenten misschien ontmoedigen. Bij elk scenario hoort een andere aanpak.