Vrouwenhandel

Menige Amsterdammer die buitenlandse gasten over de vloer heeft, krijgt vroeg of laat de vraag: Kun je me het Red Light District laten zien?

En menigeen maakt schouderophalend met zijn bezoek een snelle, gegeneerde wandeling over de Wallen, jaja, we zijn heel verlicht, alles is bij ons hygiënisch en openbaar en wettelijk geregeld, terwijl het bij jullie in het geniep gebeurt en crimineel en met gevaar voor de volksgezondheid, enzovoorts.

Ho stop. Middenin het centrum van Amsterdam vindt open en bloot vrouwenhandel plaats. Vrouwen, meestal buitenlandse, worden door loverboys gedwongen in de prostitutie te werken, ze worden misbruikt, mishandeld, bedreigd. En de politie staat vrijwel machteloos, blijkt uit het verhaal van Ruth Hopkins in M.

Haar verhaal is een harde aanval op het Amsterdamse politiebeleid, dat stoelt op de nieuwe landelijke aanpak van de korte klappen: sinds Pim Fortuyn heeft veiligheid op straat prioriteit. Wat zich in de achter- en peeskamertjes afspeelt en zich aan het oog van het publiek onttrekt, is vers twee. Agenten zijn gehouden aan prestatiecontracten, ze moeten resultaten scoren en bonnen schrijven en komen niet meer toe aan een lang en degelijk recherche-onderzoek. Bendes oprollen, aangiftes van hoeren in behandeling nemen: er is geen tijd meer voor. Dat leidt tot frustratie bij agenten. En tot straffeloosheid op de Wallen.

Zeker, de hoererij is zo oud als de weg naar Rome. Dat maakt het eerlijk gezegd niet minder weerzinwekkend. Een grof schandaal wordt het als vrouwen bijna openlijk verhandeld worden, onder de ogen van het bevoegd gezag.

Pimps en bitches zijn de rolmodellen voor de MTV-generatie. Misschien wordt het tijd voor een nieuwe feministische beweging.