Pieter Kottman’s Frankrijk 1

Pieter Kottman nam vorige week in het Zaterdags Bijvoegsel afscheid als correspondent in Parijs met een artikel onder de kop `Alles wat Frans is, is uitstekend, behalve de kilte en andere restanten van de hofcultuur'. Er volgden acht reacties, waaronder de volgende.

Frankrijk 1

Ik wilde graag reageren op het zeer herkenbare en ietwat nostalgische verhaal van Pieter Kottman. Wij hebben een aantal jaren in Parijs gewoond en verblijven regelmatig in een dorp in de Bourgogne. Buiten de stad Parijs speelt zich een vergelijkbaar dagelijks leven af in veel uitgestorven of soms uitstervende dorpen op het Franse platteland. Dorpen waar de tijd absoluut stil is blijven staan en waar de 24-uurs economie nog niet is doorgedrongen. De bakker, de slager, de krantenverkoper, de kruidenier, iedereen maakt zonder uitzondering lange dagen. Maar de lunch is heilig: vanaf één uur is het doodstil in het dorp, volkomen uitgestorven. Alle activiteiten zijn stopgezet: er wordt geluncht, van één tot drie en men neemt er echt de tijd voor. De winkels zijn gesloten, de artisans (werklieden) hebben hun werk onderbroken, kinderen krijgen (van de staat) een driegangen maaltijd op school. Vanaf een uur of drie komt het leven weer op gang. De lunch als hoogtepunt van de dag, betekent tijd voor elkaar, tijd voor familie of vrienden. En nu maar hopen dat de mondialisation aan Frankrijk voorbij zal gaan!