Eerste collegedag: afkickverschijnselen

Daar zit ik dan, mijn eerste college. Na een jaar ertussenuit geweest te zijn en drie maanden zomervakantie, is het voor mij best heftig om me te realiseren dat ik weer echt aan het werk moet. Het dringt maar langzaam tot mij door, terwijl om mij heen andere eerstejaars ook wat ongemakkelijk op hun plaats schuiven. Je zou toch bijna weer het idee hebben in de brugklas te zitten. Je bent alleen zelf wat ouder en die ouderejaars zijn gelukkig ook niet allemaal een kop groter meer dan jij.

Mijn gedachten gaan vaak terug naar de faculteitsintroductie van de week ervoor. Het was gezellig! Mede Taal- & Cultuurstudies studenten leren kennen, voordat je ook maar één college gehad hebt. Samen met een mentorgroepje eerst de wondere wereld van de universiteit ontdekken, om vervolgens met z'n allen op kamp te gaan voor weinig slaap en heel veel lol. De eerste vrienden zijn zo al snel gemaakt. `Groepje 13 ben je niet voor even, maar voor de rest van je leven' werd ons motto. Dat iedereen van mijn groepje afkickverschijnselen heeft na zo'n week is dus niet verwonderlijk. Snel worden er afspraken gemaakt om weer bij elkaar te komen en samen nu ook de wondere wereld van het Utrechtse uitgaansleven te ontdekken.

Langzaamaan kom ik weer bij uit mijn dagdromen. Dit is het. Geen introducties meer om me achter te verschuilen. Dit is waar het echt om draait. Colleges volgen, studeren en daarnaast natuurlijk ook nog tijd vrij maken om leuke dingen te doen met je (nieuwe) vrienden en huisgenoten.

Uitgerust zal ik in ieder geval niet aan mijn studie beginnen. Al die introductieactiviteiten en nieuwe indrukken van de afgelopen weken hebben daar wel voor gezorgd. Maar ik begin in ieder geval met een gerust hart aan mijn nieuwe studie en het daarbijbehorende studentenleven. Daar hebben al die introducties dan ook wel weer voor gezorgd. Ik heb er zin in.