Bono Krishna

Wat me van een lang weekend Barcelona, een paar jaar terug, het meest is bijgebleven is niet de Sagrada Familia of Parc Güell, niet het vertier op de Ramblas, zelfs niet de talloze tapasbars. Het was een stoet Hare Krishna-types, die achter een kleurrijk versierde kar een winkelstraat parallel aan de Ramblas afzakte, onder veel publieke belangstelling. De combinatie van die bonte kleuren en, vooral, die muziek, primitief getrommel en gezang met een meeslepend effect, trok me de hele route mee.

Net nu de nieuwe clip van het Noorse Röyksopp zich in datzelfde Barcelona afspeelt, komt U2 met een clip die sterk doet denken aan het magnetische effect van die kar vol Hare Krishna's. Niet dat de band zich nu tot die religie bekeerd heeft, hoewel je maar nooit weet wat voor haardracht er eigenlijk schuil gaat onder het eeuwige wollen mutsje van gitarist The Edge. Maar er hangt altijd al een zeker vaag religieus bewustzijn aan U2, en dat hangt niet alleen aan de aanwezigheid van een nummer met de titel `Jahweh' op de laatste cd How To Dismantle An Atomic Bomb.

De clip van `All Because Of You' speelt zich af in een andere, bijna net zo leuke wereldstad: New York. De mannen van U2 staan op de oplegger van een truck hun hit te mimen, terwijl ze dwars door Midtown op Manhattan trekken. Dan nemen ze de Brooklyn Bridge, naar de overkant van de East River. Het speelt zich dus allemaal af in de publieke ruimte, en deze vertoning brengt dus de nodige beroering met zich mee.

De parallellen met die zwaar religieus bevlogen Hare Krishna's in Barcelona en hun lokkende strategieën liggen voor het oprapen. Het is dan ook niet de eerste keer dat Bono zich al rijdens over straat laat filmen: in de clip van `The Sweetest Thing' gebeurde dat ook. Voor een andere clip werden ze zich al eens, net als The Beatles ooit, op het dak van een gebouw voor de camera gezet, met veel consternatie op de begane grond als gevolg. Zo speelt deze clip dus niet al te origineel in op de vaag religieuze uitstraling van popsterren in het algemeen en Bono/U2 in het bijzonder. Interessanter is eigenlijk de technische uitwerking. Regisseur Phil Joanou, eind jaren tachtig verantwoordelijk voor de U2-film Rattle And Hum, gebruikt splitscreen-technieken die het scherm soms in vijf fragmenten uitsplitsen en wisselt verscheidene manieren van filmen af: Corbijniaans zwart-wit, overbelicht, grofkorrelig, verzadigde kleuren, schaduwrijk. Het raffinement schuilt eerder achter de camera's dan ervoor.