Bij coaching van werknemers gaat het om vertrouwen

De kop `Wie niet oppast, wordt eruit gecoacht' (NRC Handelsblad, 21 september) wekt de suggestie dat coaches een actieve bijdrage leveren aan het niet overleven van een baan. Ik ben het daar niet mee eens. De inhoud van het artikel gaat eigenlijk over iets geheel anders: resultaatgestuurde trainingen, maar niet over coaching.

Bij trainingen gaat het om vaak verplichte trajecten om vaardigheden te verwerven en aan te scherpen. Inderdaad wordt hierbij steeds meer de eis gesteld dat de deelnemer achteraf op het behaalde resultaat wordt afgerekend. Daar is op zich niks mis mee, en zeker niet bij de in het artikel genoemde sales-functies.

Bij (individuele) coaching gaat het om iets anders. Coachen gebeurt op basis van een coachvraag. Die vraag wordt door de gecoachte zelf geformuleerd. De School voor Coaching hanteert deze werkwijze. Natuurlijk, de werkgever betaalt zo'n traject. En heeft belang bij een zeker resultaat. Mijn gecoachten gaan na een traject weer versterkt en met meer plezier aan het werk. Ze hebben zelf een antwoord geformuleerd op hun coachvraag.

Maar een gecoachte kan er ook achterkomen dat dit toch niet de baan is waar hij gelukkig mee blijft. Dan besluit hij om te vertrekken. In die zin is er resultaat behaald. De gecoachte kan zo op lange termijn echt `overleven'.

Als coach geef ik nooit vooraf een resultaat als garantie. Ik ben niet het verlengstuk van een manager. Bij coaching gaat het om vertrouwen.