Writers on Heels

Hoe graag ik ook hoge hakken draag, het zit niet in mijn aard me thuis te voelen bij groepen. Mede daarom heb ik, anders dan jullie op 29 september schrijven, me níét aangesloten bij `Writers on Heels', maar vriendelijk geweigerd. Ik schrijf wel degelijk de ,,zwaarmoedige literatuur waarin weinig tot niets gebeurt'' waar `Writers on Heels' zich in haar manifest tegen uitspreekt. Onze ideeën daarover verschillen naar mijn inzicht hoeft zo'n schrijfstijl helderheid, ontregeling en eigentijdse thema's niet uit te sluiten, maar wie ben ik. Belangrijker: het door Monique Snoeijen beschreven gevoel als jonge schrijfster in de kritiek niet serieus te worden genomen, ken ik (tot dusver) niet.

Aangezien de meeste journalisten elkaar kopiëren en ik in te veel interviews moet praten over de vraag of vrouwen wel kunnen schrijven, zou ik graag zien dat het artikel wordt gerectificeerd middels plaatsing van deze brief met de correcte spelling van mijn naam.