Het beeld

Weet u de overeenkomst tussen een asielzoeker en een zeehond? Nee? Ze hebben allebei een snor en geen paspoort.

Humor is een wapen dat de nieuwe omroep LLiNK in zijn wekelijkse vlaggenschipprogramma Mr. Kahoona Positive Happiness Show met meer enthousiasme dan raffinement in de strijd gooit. Zo zagen we gisteren in de geheel aan dieren gewijde tweede aflevering ook een wat knullige persiflage op Barend & Van Dorp, waarin Maurice de Hond blaft, Paul de Leeuw brult, Jeroen Pauw een ei legt en Gerrit Zalm naar adem hapt. Omdat LLiNK zich op praktische idealisten richt en zonder drammerig te willen lijken toch naar een betere wereld streeft, leidt de getekende gastheer Mr. Kahoona ons in een sandwichformule van een reportage over de onafscheidelijke hond van Big Brother-presentatrice Bridget Maasland en een verslag van de olifantenjacht naar waar hij ons echt wil hebben: bij de anti-bontacties van de dierenactivisten van de internationale organisatie PETA. Net als in de eerste aflevering charmeert alleen de met een amateurcamera gedraaide documentaire bijdrage van een autochtone correspondent in Shanghai.

Voor een praktisch-idealistische omroeporganisatie lijkt het idee om Mr. Kahoona consequent in het karikaturale Indiaas-Engels van Peter Sellers in The Party te laten praten, nogal dubieus. Ook toen al (1968) vonden veel mensen dat beledigend, en reageerden even geërgerd als nu sommige aanwezigen bij de uitreiking van de Dutch Mobo Awards (voor urban cultuur) op de verschijning van discjockey Giel Beelen met een zwart geschminkt gezicht.

De kwaliteit van de animatie van Mr. Kahoona houdt ook al niet over. Veel van de door het beeld gestrooide reclameachtige teksten zijn te klein en gaan te snel voorbij om leesbaar te worden. Over het algemeen maakt Mr. Kahoona Positive Happiness Show een flodderige indruk, knip- en plaktelevisie die ambachtelijk niet het niveau haalt van bijvoorbeeld een gemiddelde lokale zender of VPRO's Nachtpodium. En dan is dit nog niet eens LLiNK's jongerenprogramma, dat luistert naar de vlotte benaming Move Your Ass. Meer nog dan BNN denkt LLiNK dat je een jong publiek het grootste plezier doet door zo veel mogelijk Engels te praten. Bovendien wil men om de een of andere reden liever niet dat het Engels elektronisch ondertiteld wordt door de NOB-vertalers. Daarom verschijnen de titels nu getypt in een vies gekleurde balk, met in de eerste uitzending twee joekels van spelfouten. Zou het bij deze nieuwe publieke omroep soms op een koopje moeten?

Dat geldt kennelijk niet voor de andere nieuwkomer, de op de markt van vijftigplussers mikkende omroep MAX. Zij laten een buitenproducent de SuperSenioren reality-show maken en sparen kosten noch moeite voor het vier keer per week in de vooravond geprogrammeerde babbelprogramma MAX & Catherine. Inhoudelijk is dat programma alleen interessant voor zeventigplussers met een niet al te hoge intelligentie, maar het ziet er wel goed uit, de gasten zijn zorgvuldig geselecteerd en het voldoet aan standaard-uitzendnormen. De kijkcijfers van de pinnige 87-jarige commentator Fifi Ehrlich verslaan gemakkelijk die van de 28-jarige kleinzoon van haar neef Max: Winston Gerschtanowitz in Thuis (Talpa).

    • Hans Beerekamp