De stilte van verdriet

Een traan glijdt langzaam over haar wang

Al het geluid is weggenomen,

net als zijn leven

Woorden lijken niet door te dringen

Ze is afgesloten van de rest van de wereld,

samen met haar verdriet

Beschermd tegen de harde waarheid

die haar de spiegel wil voorhouden

Ze wil de realiteit niet weten.

Ze wil niet weten dat ze hem werkelijk kwijt is

In stilte blijft ze huilen,

met een zwarte roos in haar handen

Herinneringen, foto's en gesprekken

worden opnieuw beleefd

Langzaam wordt ze uit haar roes getrokken

De beschermingslaag is weggehaald

Harde feiten en realistische woorden

Ze sluit haar ogen en rent in gedachte

weg voor de waarheid

Een waarheid die haar zal achtervolgen,

totdat ze die accepteert

Eigen gedicht van Sascha Wanna, 13 jaar, uit Hilversum