De krant zat goed fout

Op 1 mei van het vorig jaar publiceerde de Engelse tabloid Daily Mirror foto's van Britse soldaten die op Iraakse gevangenen urineerden. De verzekering van Tony Blair dat het Britse leger zich niet schuldig maakte aan het soort uitwassen als in de Abu Ghraib-gevangenis, leek door de beelden in de Mirror te worden gelogenstraft. Hoofdredacteur Piers Morgan dacht de primeur van zijn leven te hebben gescoord. In de twee weken die volgden werd zijn scoop echter beetje bij beetje ontrafeld, totdat er geen ontkennen meer aan was: de foto's waren nep, in scène gezet door in Engeland gelegerde militairen. De Britse pers – voorop de hysterisch patriottische The Sun, de grootste concurrent van de Mirror – eiste én kreeg het hoofd van de hoofdredacteur.

Deze deconfiture vormt de proloog van Morgans memoires The Insider. Met zijn ontslag kwam er een, voorlopig, einde aan de stormachtige carrière van Morgan. Op zijn 28ste was hij door mediamagnaat Rupert Murdoch hoofdredacteur gemaakt van The News of the World, de grootste Britse zondagskrant, met een oplage van ruim vijf miljoen exemplaren. Morgan was voor niets en niemand bang en kwam met de ene onthulling na de andere: het liefst over een politicus of ster die ergens anders dan bij zijn vrouw thuis met de broek op de enkels was aangetroffen. Van de woede die hij zich daarmee op de hals haalde genoot hij. Wie op het ene moment de media manipuleert om zijn carrière vooruit te helpen, moet daarna niet gaan zeuren over privacy als er een verhaal wordt afgedrukt dat minder flatteus is, vond hij.

De ambitieuze Morgan hield het na twee jaar voor gezien bij The News of the World. Hij wilde een dagblad maken en tot grote woede van Murdoch liep hij over naar de Mirror. Daar richtte hij zich eerst ook op sensatie – veel Diana, héél veel Diana –, maar geleidelijk verlegde hij het accent naar meer serieus nieuws. De ondertitel van The Insider luidt echter niet voor niets `The Private Diaries of a Scandalous Decade'. Robbie, Elton, Madonna, Posh en Becks: in het dagboek van Morgan komen ze allemaal met grote regelmaat voorbij.

Morgans aantreden bij de Mirror viel ongeveer samen met de eerste verkiezingsoverwinning van New Labour. De ontwikkeling in de relatie tussen Morgan en zijn Mirror en Blairs partij vormt de rode draad in The Insider. Aanvankelijk was er sprake van wederzijdse liefde, maar die begon te bekoelen toen Morgan steeds meer geïrriteerd raakte over de spin machine van de regering. De uiteindelijke scheiding voltrok zich aan de vooravond van de Irak-oorlog, toen Morgan een felle anti-oorlogskoers voer.

Opvallend voor de Nederlandse lezer is het zeer intieme contact dat hij al die jaren onderhield met mensen als Peter Mandelson en Alistair Campbell, twee van Blairs belangrijkste adviseurs. Via fax, telefoon, e-mail, of tijdens etentjes trachtten beide partijen elkaar constant te beïnvloeden. Voor wie niet geïnteresseerd is in alle Britse sterren en sterretjes, is The Insider vooral het lezen waard vanwege de inkijk die het geeft in de zeer enge Britse verknoping tussen pers en politiek.

Morgan beschrijft zijn decennium in het oog van de storm met de branie die je van een hoofdredacteur van een tabloid mag verwachten. Hij kan hartelijk lachen om het falen van anderen, én van zichzelf.

Piers Morgan: The Insider. The Private Diaries of a Scandalous Decade. Ebury Press, 512 blz. €33,50

    • Bart Funnekotter