Tv-weigeraar

Ook al wordt mij nooit iets gevraagd, toch kan ik me goed herkennen in de uitslagen van een recent onderzoek onder tv-kijkers. Bijna driekwart van de voetballiefhebbers is ontevreden over de manier waarop Talpa het eredivisievoetbal behandelt. Liefst een miljoen van de vroegere kijkers naar Studio Sport is `verdwenen': een derde kan de nieuwe zender niet vinden, een half miljoen deserteert uit pure onvrede.

Dat miljoen zou ik willen toeroepen: wegblijven! Het is het enige argument waarvoor de Talpa-bazen op den duur misschien gevoelig zijn. Zelf heb ik inmiddels ook al mijn eerste avond van kwaadwillige verlating achter de rug – en hij smaakte naar méér.

Het was een hele prestatie, al zeg ik het zelf. Vanaf mijn tiende keek ik elke zondagavond naar de sportuitzendingen van de NOS. Ik kan me de `Sport in beeld'-tijden van Jan Cottaar, Bob Spaak, Barend Barendse, Koen Verhoeff en Herman Kuiphof nog goed heugen. En van Bep Bakhuys niet te vergeten, ook al was hij te oud geworden om zijn fameuze snoekduikbuikschuiverkopbal nog eens vanachter zijn bureau in de studio voor te doen.

Het kwam niet bij je op een uitzending over te slaan. Ook later niet, toen het als Studio Sport een stuk professioneler was geworden.

Maar afgelopen zondag verzaakte ik voor het eerst in een halve eeuw. Ik bekeek tevoren het programma van De Wedstrijden: slechts twee interessante wedstrijden zouden over een anderhalf uur durende uitzending worden uitgesmeerd. De rest was geklets – misschien ook nog van de verbaal zwakke en rancuneuze Gullit – en reclame.

Ik besloot dé sluipweg van de commerciële-tv-weigeraar te nemen. Men neme het programma integraal op de video op en spoele het later in versneld tempo door. Het is even gedoe, maar met een beetje handigheid win je een uur van je kostbare tijd.

Wat je helaas niet goed kunt wegzuiveren, zijn de hinderlijke publiekshots van Talpa. Ze denken daar dat het `moderne tv' is om de acties van Kuijt en Kalou af te wisselen met de beelden van een jongetje dat op de tribune uit zijn neus zit te eten. Misverstand. Dit is een vermolmd cliché van sport-op-film.

Heel soms toont de tv stokoude beelden van interlandwedstrijden. Eindelijk kun je Faas of Abe in actie zien, hoop je vurig, maar na tien seconden zwenkt de camera naar een sombere man die op een ongezellige tribune in het Olympisch Stadion een bokking zit te eten. Grappig! (Ik fantaseer wel eens dat het mijn vader is die ik daar plotseling in de kracht van zijn jonge leven te zien krijg – nou, dan zeur je niet meer over bokkingen.)

Een miljoen voetbalkijkers op de vlucht. Je zou veronderstellen dat er op de burelen van Talpa en de KNVB grote bezorgdheid, grenzend aan paniek, heerst. Dit kan toch niet de bedoeling zijn geweest? Ja, toch wel, begrijp ik. Talpa is trots op een of ander marktaandeel dat al bereikt is, en ook de voetbalclubs laten deze week in Voetbal International unaniem weten dat ze geweldig tevreden zijn. ,,Talpa haalt het maximale uit de camera-opstellingen, brengt meer belevenis'', zegt de voorzitter van PSV.

Nog nooit zijn ze bij Philips zó blij geweest dat er minder tv wordt gekeken.

    • Frits Abrahams