Rode-bonenpudding

Een jongeman met wie ik aan tafel zat in een Chinees restaurant vertelde over de heerlijke rodebonenpudding die zijn Chinese moeder altijd maakt volgens oud familierecept. Chinezen noemen dit gerecht ook wel rodebonensoep maar het is behoorlijk zoet en heeft de consistentie van pudding, zodat ik het bij pudding houd. Temeer daar de vader van de bewuste jongeman de rodebonenpudding eet in combinatie met vanillevla uit een pak. Chinezen eten de soep/pudding altijd tot besluit van een feestelijke maaltijd. Het is wel een toetje voor eters met een `open mind'.

De benodigde adzukibonen zijn piepkleine, ronde, roodbruine boontjes met een haardun wit streepje opzij; ze zijn vrij zoet van smaak. Nieuwsgierige kokers kunnen de adzukibonen kopen in Chinese of Japanse winkels of in goed gesorteerde natuurvoedingswinkels. Adzukibonen zijn erg `yang', voor wie naar deze Oosterse wetten luistert.

Bereiding: Week de bonen een nacht in ruim water. Doe ze in een pan met dikke bodem met 1 liter koud water. Voeg pandanblad – verkrijgbaar in Oosterse winkels – en sinaasappelschillen toe, breng aan de kook en laat de bonen op laag vuur met het deksel op een kiertje 1 1/2 tot 2 uur zachtjes koken, onder nu en dan omroeren. Laat ze vooral niet droog koken en voeg zo nodig nog een kopje heet water toe. De pudding is klaar als hij de consistentie van een romige rijstebrij heeft; de bonen moeten enigszins stukgekookt zijn. Roer na 1 1/2 uur de suiker erdoor tot deze is opgelost en laat de pudding langzaam onder regelmatig roeren tot de gewenste dikte inkoken. Wie de pudding zoeter wil hebben, voegt nog wat basterdsuiker toe. Verwijder de sinaasappelschillen en het pandanblad voor het serveren.

Chinezen eten rodebonen-pudding direct na de maaltijd. Ik vind de smaak van de pudding beter tot zijn recht komen als hij lauw of op kamertemperatuur is; hij dikt dan ook nog wat op. In het verre Oosten wordt soms dikke klapperroom bij deze pudding geserveerd. Daar kan ik me alles bij voorstellen.

Morgen: Modern eten