Drumde de hippie nog maar bij Stereophonics

Rock & roll is een keiharde business. Stereophonics was een sympathiek rocktrio uit Wales, dat tegen de stroom van het hippe Britpopgeweld in roeide met ouderwets degelijke liedjes. De zanger had meer dan de gemiddelde bezieling in zijn stem van schuurpapier en kolengruis. Ze scoorden aardige hits en zelfs popveteraan Tom Jones erkende het talent van zanger/gitarist Kelly Jones door een duet met zijn jonge streekgenoot op te nemen.

Drummer Stuart Cable was een langharige hippie, die zorgeloos zijn partijen speelde en soms een jointje rookte. Totdat Jones ook inzag dat Cable geen rocker was met een strak leren jasje. In 2003, acht jaar nadat ze hun groep waren begonnen, werd Cable gebeld met de mededeling dat hij ontslagen was. Gebrek aan inzet, luidde de officiële reden.

Eerder dit jaar kreeg de band een buitenkansje toen Bob Geldof ze vroeg om aan Live8 mee te doen. Daar vielen ze voor het wereldwijde televisiepubliek in positieve zin op tussen minder energieke rockers als Pink Floyd en Elton John. Voor Stereophnics begon een tournee waarbij het allemaal groter, harder en beter moest. De nieuwe cd kreeg de megalomane titel Language, Sex, Violence, Other?

En toen moest Stereophonics de zalen in. Geen gewone zaaltjes, maar megapakhuizen als de bierhal in de Bijlmer waar de groep gisteren weliswaar niet uitverkocht raakte, maar waar enkele duizenden mensen het succes met hen kwamen vieren. Als dank werd me daar toch een bak herrie opengetrokken. Het begon met een door hart en nieren dreunende discobeat vooraf, die het publiek alvast moest voorbereiden op de enorme luchtverplaatsing die Stereophonics na een heroïsche entree in petto had.

Om al dat lawaai te overstemmen zette Kelly Jones zijn overspannen schreeuwstem op, die bijna ieder nummer kapot scheurde. Wat wil je ook met een nieuwe drummer als Weyler, die elke klap liet neerkomen als een sloophamer.

Kelly Jones krijste als een verre neef van Kurt Cobain, maar bedankte het publiek daarna weer zo nederig dat zijn boosheid nogal onecht aandeed. Het liefst had hij ons waarschijnlijk al bij het eerste nummer de zaal uitgeblazen. Het wrong, het knarste, het zeurde en het jammerde. Het rockte voor geen meter.

Hadden ze die hippie nog maar achter de drums, dan was het misschien een wat vriendelijker concert geworden.

Concert: Stereophonics. Gehoord: 28/9 Music Hall, Amsterdam.

    • Jan Vollaard