DBC-stelsel verzonnen door medisch specialisten 2

Onlangs mocht ik een rekening ontvangen van mijn oogcontrole door de oogarts. Deze heeft zijn domicilie in een ziekenhuis. De rekening bedroeg 137 euro, een stijging van meer dan 150 procent vergeleken met dezelfde controle, exact een jaar eerder (50,80 euro).

Het aandeel van de oogarts bedroeg slechts 34 euro, een redelijk tarief, in hoogte vergelijkbaar met de periodieke controle door een tandarts. Beide een specialisme waarvoor je niet doorverwezen hoeft te worden door de huisarts. Vergeleken met dezelfde standaardverrichting in 2001 en 1993 zijn de kosten circa 300 procent en 675 procent gestegen. Hoe kan de regering met droge ogen beweren dat het nieuwe stelsel uiteindelijk kostenbesparend en rechtvaardig zal zijn? De enige die er beter van worden zijn de verzekeraars, want de verzekerden zullen de stijgingen moeten opbrengen.

Ik vraag me trouwens af wie gefraudeerd heeft als een specialist een verkeerde behandeling declareert, omdat het DBC geen andere mogelijkheid openlaat.

Wat als deze gedeclareerde DBC, die in het echt nooit heeft plaatsgevonden, doch die een aantal jaren later door een andere verzekeraar als bewijs gebruikt wordt in een dispuut met een verzekerde over een behandeling?

De patiënt wordt verweten een behandeling nooit vermeld te hebben in een verzekeringsaanvraag en wordt aldus geconfronteerd met een hem/haar aan te rekenen nalatigheid. Dag aanspraak op een vergoeding.

De schuldige ligt op het kerkhof, want wat telt zijn de statistieken en medische historie van die patiënt, waarin vermeldt staat dat er een bepaalde DBC heeft plaatsgevonden.

    • B. Vis