Getuige wilde rust krijgen

Gerald H. werd in januari dit jaar veroordeeld tot vijftien jaar cel voor de moord op Sedar Soares. Tijdens het hoger beroep trok de belangrijkste getuige haar verklaring in.

Ze had al eens meineed gepleegd als getuige in de zaak tegen Gerald H., verdachte van de moord op Sedar Soares, de jongen die tijdens het gooien van sneeuwballen werd doodgeschoten. De verklaringen die ze bij de politie had afgelegd, waren weinig consistent. Toch beschouwde het openbaar ministerie een nu 24-jarige Rotterdamse vrouw als belangrijkste getuige. Op basis van haar belastende verklaringen kreeg de officier van justitie de zaak rond. De rechtbank ging hierin mee en veroordeelde H. tot vijftien jaar cel.

Tijdens het hoger beroep, gisteren voor het gerechtshof in Den Haag, werd ze opnieuw verhoord. De voorzitter van het hof confronteerde haar met haar getuigenissen bij de politie, die concreter werden naarmate ze vaker werd verhoord. ,,Ik heb niets gezien'', antwoordde de getuige nu, in tranen. ,,Ik moest onder druk iets verklaren.''

De onduidelijkheden in deze moordzaak worden zodoende alleen maar groter. Zeker is dat Sedar Soares op 1 februari 2003 werd doodgeschoten toen hij met een paar vriendjes sneeuwballen gooide naar passerende auto's bij het metrostation Slinge in Rotterdam-Zuid. Het Haagse gerechtshof riep in herinnering dat de reactie op de sneeuwballen van de 13-jarige havo-scholier ,,niet onevenrediger'' had kunnen zijn. Maar het bewijs tegen H. wordt steeds dunner.

Het OM heeft kosten noch moeite gespaard om de zaak rond te krijgen. Er zijn geen kogels, hulzen of vingerafdrukken gevonden, dus moest de zaak noodgedwongen zwaar op getuigenverklaringen leunen. Maar juist diverse getuigenissen hebben nooit een helder of consequent beeld van de gebeurtenissen opgeleverd.

De belangrijkste getuige stond in een telefooncel bij het metrostation ten tijde van de dodelijke schoten. Tegenover de rechter-commissaris had ze verklaard dat ze een rode Honda Civic, de auto van Gerald H., heeft zien wegrijden. Voor het gerechtshof liet ze niets heel van haar eigen verklaring. ,,Ik stond te bellen en hoorde iets van een knal. Ik keek waar het geluid vandaan kwam, maar ik kon niets zien omdat er een paal voor stond.'' De rechter merkte op dat ze ,,wel erg veel'' introk.

Als verklaring voor haar eerdere, valse getuigenis wees ze op de verhoormethode. De politie zou haar meerkeuzevragen hebben gesteld, waarop ze alleen nog met ja of nee hoefde te antwoorden. ,,Ze vroegen of ik een rode Honda Civic heb zien wegrijden. Ik heb ja gezegd. Het enige wat ik wou, is met rust worden gelaten.'' Bovendien zou de recherche hebben gezegd dat ze naar huis mocht als ze een verklaring gaf. ,,En dat wilde ik wel.''

Een complicerende factor is haar toenmalige relatie met een vriend van de verdachte. Ook tegen hem had ze gezegd dat ze alles heeft gezien. ,,Dat heb ik gelogen om groot te doen'', aldus de getuige gisteren.

Gerald H. zat tijdens het getuigenverhoor niet in de zaal, op verzoek van de getuige. Tijdens de aanvankelijke rechtszaak speelde vermeende intimidatie al een grote rol. Een van de verhoren bij de politie had de kroongetuige afgesloten met ,,kut, ik denk dat ik in de problemen kom''. Bij de rechter-commissaris had ze gezegd dat ze bang was om te worden beschoten.

Ook gisteren zei ze dat ze bang was. ,,Wij schieten niet. Waarom ben je dan bang?'', reageerde de rechter. De getuige antwoordde met ,,dat weet ik niet'', het zinnetje dat gisteren enkele tientallen malen uit haar mond te horen was.

Het gerechtshof gaat op 4 oktober verder met de behandeling van het hoger beroep.