Frank Lammers

Een zeurstem en een aardige omvang en toch een filmster. Frank Lammers is met een imposante reeks bijrollen (zoals in `Leef!') een van de draagbalken van de Nederlandse film.

We hebben het hier laatst al gehad over Paul Giamatti, die een ster werd als eeuwige sukkel. Maar Nederland heeft ook zijn eigen onwaarschijnlijke filmster: Frank Lammers. Lammers is zo'n acteur die een muffe film als De dominee telkens even kan laten opflikkeren met zijn aanwezigheid – ondanks zijn lijzige stem.

De geboren Brabander en PSV-fan Frank Lammers (Mierlo, 1972) moet als echte ster nog ontdekt worden, want een heuse hoofdrol is op zijn imposante film-cv nog niet te vinden. Maar het is onvermijdelijk. Binnenkort zal er toch ook een Nederlandse regisseur moeten opstaan met een idee voor een Sideways of een Ghostworld. En dan zit Frank Lammers in de hoofdrol, dat kan gewoon niet anders.

Voorlopig moeten hij en wij het doen met de vele bijrollen die hij heeft gespeeld, te beginnen als dakloze in ƒ19.99 van Mart Dominicus (1998). Zijn eerste grote rol was die van Daan, de boezemvriend van Leen (Fedja van Huêt) in Wilde mossels (Erik de Bruyn, 2000). Daarna werkte Lammers gestaag door, onder veel regisseurs: De Zwarte Meteoor, De grot, Grimm, Polleke, De passievrucht, Het zuiden, Shouf shouf, habibi!, Flirt, Het schnitzelparadijs en nu Leef! Daarbij nog tal van tv-films en -series, zoals Ochtendzwemmers, Het wonder van Máxima, All Stars, De enclave.

Desondanks zoek je hem vergeefs op de lijst van Gouden-Kalfwinnaars in de publicatie van het jubilerende Nederlands Filmfestival. Ze kunnen hem toch niet over het hoofd hebben gezien? Is Frank Lammers misschien te gewoon? Wordt hij zo'n filmverschijning die iedereen geruststellend bekend voorkomt – o ja, die, hoe-heet-ie? – om daarna weer te verbleken tegen de bekendheid van hoofdrolspelers als Fedja van Huêt, Jacob Derwig of Peter Paul Muller.

Hij heeft daar wel iets over gezegd, in een interview met Nieuwe Revu: ,,Als je net van de toneelschool komt en je moet heel hard vechten voor je positie, word je jaloers als de mensen om je heen harder gaan dan jij. Als Fedja voor Karakter naar de Oscars ging en ik moest spelen in Lutjebroek, vond ik dat heel vervelend. Zo van: ik kan het ook! Ik kan het ook!''

Hij kan het ook. Hij kan het zelfs beter. Daar vecht hij ook voor, niet voor niets vertelde hij in een interview hoe een docent op de Toneelschool hem toebeet: ,,Als jij een acteur bent, dan eet ik mijn hoed op.'' Om later toe te geven: ,,Ik dien mijn hoed op te eten.'' Lammers wíl filmster worden.

Hij kan het, zegt hij zelf en dat is ook zo. ,,Ik wil daar best 20 kilo voor afvallen.'' Hoeft helemaal niet. Ook met die 20 kilo's erbij kon hij volkomen overtuigend Monic Hendrickx verleiden bij een nonchalant broodje in Het zuiden (Martin Koolhoven, 2004). Jammer dat hij vlak daarna al werd opgesloten in het ketelhok. Daar schuilt misschien toch een metafoor in voor zijn carrière tot nog toe.

    • Bas Blokker