What's in a name?

Hasna El Maroudi (20) heeft geen terroristen in de familie, dacht ze voordat ze naar New York ging. Maar is dat wel zo?

,,Hoe heten je ouders?'' ,,Mina en Musa.'' ,,Heb je nog broers of zussen?'' ,,Drie broers, twee zussen.'' Bijna op de automatische piloot geef ik antwoord. De vrouw achter de balie bekijkt de foto in mijn paspoort langdurig. Ik hang een beetje aan de balie terwijl ze me bezighoudt. De mensen voor mij in de rij waren aanzienlijk sneller klaar. Haar vragenvuur duurt nu al vijf minuten. Dan klinkt naast me tot overmaat van ramp het gevreesde ,,Can you please step aside?''

Een meneer in uniform pikt mij uit de rij en neemt me mee naar een klein kamertje. Ik was al zenuwachtig vanwege de omstandigheden: ik, Arabische moslim, New York, 11 september, vliegtuig. Hoewel ik er niet eng uitzie – ik heb geen lange baard, draag geen lange jurk en heb geen hoedje op mijn hoofd – had ik toch zo mijn bedenkingen. Maar gelukkig, ik heb geen criminelen in de familie en heb zelf ook nooit iets raars uitgehaald. Een reden om me ongerust te maken was er dus niet.

Bij binnenkomst van het kamertje zie ik tot mijn grote verbazing dat ze mijn koffers al meegenomen en doorzocht hebben. Godzijdank heb ik me netjes aan de regels gehouden. Geen scherpe nagelvijl te bekennen dus. Ik ga zitten aan een tafel, terwijl de man tegenover me plaats neemt. Hij steekt meteen van wal: ,,Hoe is je band met je familie?'' Ondanks het taperecordertje vindt de man het noodzakelijk aantekeningen te nemen. Ik haal verbaasd mijn schouders op. Ik zit hier toch niet bij dr. Phil? ,,Net als bij alle andere families'', mompel ik. ,,Vertel me eens de namen van je ouders, broers en zussen.'' Terwijl ik een opsomming geef van mijn gezin, inclusief geboortedata, woonplaats en werk, raak ik lichtelijk geïrriteerd. Wat is dit? Candid camera? Moet ik eerst denken dat werkelijk elke moslim verdacht is en springt er straks plotseling iemand van de cameraploeg tevoorschijn? Of is er echt iets aan de hand? Nee, dat kan niet. Ik heb geen banden met terroristen, ken geen moslimfundi's en hou te veel van het leven om mezelf op te blazen.

Twee en een half uur later: ,,Hoeveel tweede- en derdegraads familie heb je in Nederland wonen?'' ,,Eén nicht.''Terwijl ik met mijn hoofd op mijn handen steun, kreun ik: ,,Please, can we get to the point?''

En eindelijk. Hij houdt me een foto voor van een jongeman. Ik herken hem niet dus haal mijn schouders op. Hij haalt er nog een aantal foto's bij, vermoedelijk van dezelfde jongeman, maar nu met baard. Wederom haal ik mijn schouders op. ,,Dit is Abdel-ilah El Maroudi, opgepakt wegens terrorisme en documentenvervalsing.'' Kut, wel criminelen in de familie dus. Of op zijn minst iemand met dezelfde achternaam.

Nu heb ik geen doorsnee achternaam als Jansen of Naaktgeboren. Buiten de grenzen van Marokko ben ik zelfs nog nooit iemand met dezelfde achternaam tegengekomen. Groot was mijn verbazing toen ik erachter kwam dat een terrorist mijn oma's bijnaam droeg. Omdat zij de eerste vrouwelijke politieagente was, heeft het hele dorp bij de verplichtstelling van achternamen zichzelf El Maroudi genoemd. Politieagente dus. En met een dorp dat langzaamaan uitgegroeid is tot stad vol met Arabieren, is het lang zo vreemd nog niet dat er ergens een verdwaalde terrorist tussen zit.

Na mijn uitleg wat betreft mijn familie, verontschuldigt de man zich voor het ongemak. Ik krijg mijn koffers terug en mag eindelijk The Big Apple in. Terwijl hij me uitzwaait en nogmaals zijn excuses aanbiedt, roep ik hem toe: ,,Het is al goed. Het mag dan wel in mijn achternaam zitten, maar gelukkig niet in mijn bloed.''

    • Hasna el Maroudi