Schijterij

Een studente geneeskunde doet onder pseudoniem verslag van haar stage in het ziekenhuis. Vandaag een moeder met een scherpe stem.

,,Gewicht vervolgen en voeding naar zesmaal daags.'' Tevreden klapt dr. Simons, de kinderarts, het dossier dicht. ,,Volgende klant: Jonas Dekkers.'' Ines, de verpleegkundige, pakt haar lijstje erbij. ,,Temp 37.8. Vloeibaar dieet. Maar dat gaat matig hoor.'' Haar vinger glijdt over het papier. ,,Gisteren in totaal...twee bakjes vla, half bordje pap. En hij heeft nog veel buikkramp.'' ,,Diarree?'' ,,Ja, toch nog.... elf keer gisteren.'' ,,Waterdun?'' Ze knikt. ,,Bloed?'' ,,Nee, dat niet meer.'' ,,En het lab?'' Ik graai naar het dossier, opgelucht dat ik ook iets kan doen. Maar voor ik iets kan zeggen, heeft dr. Simons het al in handen: ,,Infectieparameters dalen wel. Maar waarom knapt die knul toch niet op?'' mompelt hij voor zich uit.

Het is even stil. Ik aarzel. Op de chirurgie waren psychische analyses `not-done'. `Opereren, herstellen, ontslag' leek het motto van die fabriek. En als je écht niet om dat softe hoofdstukje heen kon, belde je gewoon de psychiater.

Dan buigt Ines zich voorover: ,,Het klinkt misschien raar. Maar er ís ook wat met die jongen. Alsof alles aan hem voorbijgaat.'' Ik spiek naar dr. Simons, verwacht een vermoeide blik. Maar zijn interesse lijkt juist gewekt. En dan pas durf ik: ,,Ja, inderdaad! Hij zit maar achter zijn gameboy. Kijkt nauwelijks op als je hem wat vraagt. Alsof het hem totaal niet interesseert dat hij zo ziek is.'' Dr. Simons plukt peinzend aan zijn baard: ,,Al weken diarree, niet eten, een infuus. Je zou toch zeggen dat een jongen van dertien zich daar zorgen over maakt... Nouja. We gaan maar eens met hem praten.'' En hij beent richting kamer vijf.

Binnen vinden we Jonas inderdaad met zijn gameboy in de weer. Zijn moeder zit er naast met een Libelle. ,,Jonas!'' roept ze schel, als hij de uitgestoken hand van dr. Simons negeert. Daarop laat zijn linkerhand een seconde de toetsen los. Hij graait naar Simons hand, maar trekt dan abrupt zijn hand terug. ,,Shit: Af!'' Voor hij het spel opnieuw kan starten, heeft zijn moeder het uit zijn handen gerukt. ,,Jonas! Kijk de dokter eens aan!'' Ze zucht dramatisch. ,,Sorry. Hij is soms echt...'' opnieuw een zucht, ,,net zijn vader.''

Dr. Simons negeert die opmerking en neemt plaats op het bed: ,,Even over je buik, Jonas. Wat denk je zelf: gaat het al wat beter, of helemaal niet?'' Ik schrik van de scherpe stem van zijn moeder. ,,Dat is het nou juist! Het gaat telkens beter en dan weer slechter. Maar dat is logisch, dat is een familiekwaal. Neem nou mijn menstruatie: Dat kwam vorig jaar drie maanden niet, toen weer met bakken vol. Het maandverband was niet aan te slepen! Ik dacht toen echt...''

De rest van de woorden gaat langs me heen. Ik staar haar met open mond aan terwijl ze doorratelt. Dan klinkt eindelijk de barse stem van Simons. ,,Laten we het vandaag bij Jonas houden. Maar we praten vanmiddag wel verder, als we de bloeduitslagen hebben. Bent u hier de hele dag?'' Ze lijkt even van haar stuk. ,,Eh...nee. Ik moet om twaalf uur tennissen, dan langs slagerij Beekjes. Die kent u vast wel, dat is die zaak...'' Simons geduld is nu op: ,,Vier uur: schikt dat?''

Voor ze kan antwoorden is hij de kamer al uit. Ik doe moeite hem bij te houden, als hij zich plotseling naar me omdraait: ,,Dértien jaar lang met zo'n wijf in één huis! Daarvan krijgt iederéén toch de schijterij!?'' ,,Zorg dat je hier om twaalf uur bent, dan gaan we eens met 't arme jong praten.''