Mishandelde kinderen

Het artikel `mishandelde kinderen letten meer op ruzie' (W&O 17 september) heb ik met verbazing gelezen. Na een experiment, waarbij vier- en vijfjarigen kinderen een concentratietest doen met in de kamer naast hen een hoorbare, door acteurs gespeelde ruzie, concluderen de onderzoekers tot hun genoegen dat `als een kind zo jong gefocust blijft op negatieve emotie, dat consequenties moet hebben voor hun persoonlijksheidsontwikkeling en basale interpretatie van de wereld om hen heen'. Prachtig! Maar het roept bij mij de vraag op welke consequenties het voor hun persoonlijkheidsontwikkeling, en met name de basale interpretatie van de wereld om hen heen heeft, wanneer ze eerst ruzie horen en ervaren en dan te horen krijgen dat het niet echt is. Ze mochten zelfs gaan kijken, als ze wilden. Ik weet niet wat ze dan zagen – ik vermoed vriendelijke, geruststellende mensen. We leven echter in een tijd, waarin het, mede dankzij de stroom aan beelden die op ons af komt – ook bij kinderen van vier of vijf – almaar moeilijker is om echt van onecht te onderscheiden, om de betekenis te kunnen interpreteren en op waarde te schatten. En dan is mijn vraag: hoe ziet diezelfde basale interpretatie van de wereld eruit voor een mishandelde kleuter die kennelijk alert blijft bij het horen van ruzie, ruzie ervaart, en dan te horen krijgt dat het niet echt is?

    • Carine Weve Per E-Mail