Houston gelaten in zicht van Rita

Houston haalde gisteren opgelucht adem, nog voor orkaan Rita de kust had bereikt. Was de evacuatie van de bevolking wel nodig? ,,De regering wilde zich zo graag bewijzen.''

In het oog van de orkaan worden mensen rustig. Als eerste zware rukwinden in downtown Houston opsteken, komen in de ballroom van The Magnolia rond zes uur 's avonds enkele honderden hotelgasten bijeen. Veel petjes en korte broeken. Dit hotel blijft open als orkaan Rita straks over de stad raast en de gasten zal worden verteld wat ze de komende uren het beste kunnen doen. De sfeer is niet nerveus. De sfeer is gelaten.

Het nieuws heeft zich de laatste uren voor Houston relatief gunstig ontwikkeld, al heeft lang niet iedereen dat hier meegekregen. De vrees dat Houston de zwaarste klappen van Rita zou krijgen, is verdreven. Rita is ietsjes in oostelijke richting afgezwaaid en heeft aan kracht ingeboet, categorie 3 in plaats van de eerder voorziene topcategorie 5. Intussen blijken de dijken van New Orleans het water opnieuw niet te kunnen keren, zodat de beklaagde stad opnieuw onder komt te staan.

De hotelmanager spreekt de gasten kalm toe. In de komende uren – niemand weet wanneer precies, het kan nog een halve dag duren – zal waarschijnlijk de elektriciteit uitvallen. Daarom moet iedere gast in de loop van de avond zijn bad vol laten lopen. Als de stroom wegvalt is er geen vers water meer te krijgen. Ook zullen vermoedelijk hotelruiten sneuvelen. In dat geval gaat de staf over tot verplichte evacuatie. Iedereen op de 23 verdiepingen moet zijn kamer verlaten, zaklampen en water mee. Op de derde verdieping in de ballroom zal beperkt stroom beschikbaar zijn: uit een aggregaat. Honden en katten moeten op hun hotelkamer blijven.

Greg Thompson zit relaxed aan een waterijsje te likken. Hotelgasten worden nu toch een beetje angstig, ze vragen door over uitvallende telefoonlijnen. Thompson loenst een beetje als hij vertelt dat Rita dit jaar zijn vijfde orkaan is. Of was het nou zijn zesde? Hij werkt voor de 24-uurszender The Weather Channel en zit in het team dat standaard de orkanen verslaat. Dit jaar heeft hij alleen het begin van Katrina gemist. Hij was met vakantie.

Hij grinnikt. Het is nu wel duidelijk, zegt hij in de loop van de avond, dat de schade van Rita bij lange niet die van Katrina zal zijn. Eerder in de week zag het er serieus uit voor Houston en Galveston. Maar Thompson vermoedt dat mensen uit Houston over een paar dagen naar huis komen en zich afvragen waarom ze eigenlijk weg moesten. Er zal schade zijn, zeker, de stad zal misschien op een paar plaatsen onder water komen te staan, soms zelfs een half metertje. Maar dat zijn euvels die na elke orkaan voorkomen. Thompson betwijfelt zelfs of de stroom het zal begeven. Moet je dat eens vergelijken met New Orleans, zegt hij. ,,Die stad krijgt klap op klap op klap.''

De regering weet ook wel dat de grootste vrees voor Houston met zijn wolkenkrabbers en chemiebedrijven in de omgeving is afgewend, denkt Thompson. ,,Maar ze wilde zo graag bewijzen dat ze wél kon inspelen op een orkaan dat ze de overbodige evacuaties donderdag niet meer wilde afblazen. Dan kunnen de politici zeggen: God, wat hebben wij het goed gedaan.''

Eerder op de dag is Houston niet de verlaten stad die is voorspeld. Gespierde jongens op racefietsen houden een wedstrijdje terwijl ze tegen de strakke wind inrijden. De redactie van de Houston Chronicle is gewoon aan het werk. In Main Street lopen volop zwervers en hulpverleners rond. Een blondine in een rolstoel rijdt weg. ,,Niemand hoeft te weten waar ik heen ga'', roept ze nukkig.

John Dennis (35) staat voor een opvangkelder van daklozen. Hij heeft de balen van de politie, zegt hij. Zij doen alleen iets voor je als er camera's bij zijn. Dennis heeft niet de dode ogen van veel zwervers. Dat klopt, zegt hij. Hij zwerft pas een half jaar. Tot die tijd was hij muzikant en opnametechnicus bij een grote muziekuitgeverij in Los Angeles. Hij ontdekte, zegt hij, dat er drugsgeld in het bedrijf rondging. Maar toen hij het aanroerde, verloor hij zijn baan. Hij is naar Houston gekomen omdat niemand van zijn vijanden in Los Angeles zal denken dat een creatieve jongen als hij in Houston zit.

De opvang geeft voorrang aan mensen uit Galveston of New Orleans, daarom is er voor John Dennis geen plaats meer. De politie wil dat hij de stad uitgaat maar daar denkt hij niet aan. Houston is juist veilig voor hem. Hoe hij de nakende storm gaat weerstaan? ,,Jij gaat met mij naar binnen, dan krijg ik wel een bed, wedden?''

Verderop in Main Street, waar alle grote winkelketens gesloten zijn, heeft de vrolijke Indiër Iqbal Kazani zijn supermarkt open gedaan. Hij is daarmee in de verre omtrek de enige die brood en verse appels en water voor een normale prijs verkoopt. Kazani legt uit dat hij het donderdag heeft opgegeven uit Houston weg te komen toen hij vijf uur in de file had gestaan. En vanochtend dacht hij: dan kan ik net zo goed mijn winkeltje open doen. Hij moet alleen wel iets vroeger sluiten. Om nog een paar latjes tegen de ruiten te timmeren.

    • Tom-Jan Meeus