Hoezo rebelleren?

Maartje Duin spreekt met een jonge Armeense vrouw die van haar progressieve geloof viel

Ik heb met Eva afgesproken op een terrasje in Glendale. De suburb ligt aan de voet van de San Gabriel Mountains en wordt grotendeels bevolkt door Armeniërs. De eerste golf immigranten kwam na de genocide in 1915, een tweede in de jaren tachtig, een derde na 1991, toen het land onafhankelijk was van de Russen. Eva's ouders kwamen in 1989, in het kielzog van ooms, tantes, grootouders. ,,Ze wilden een beter leven voor hun kinderen'', zegt Eva.

Eva was het slimste meisje van de klas tijdens mijn zomercursus Afrikaans-Amerikaanse geschiedenis. Ze studeert politicologie in Santa Barbara; dit was een keuzevak voor haar. Toen ze me een keer aantekeningen stuurde, zag ik dat haar mailtje eindigde met: `Heb jij ook genoeg van linkse professors en hippie-demonstranten die flyers uitdelen op onze campus? Wil je er iets aan doen, maar weet je niet wat? Sluit je aan bij de UCSB College Republicans! We worden elke dag groter, beter en luider'.

Vorige zomer voerde Eva nog campagne voor John Kerry. ,,Onder mijn vrienden was het vanzelfsprekend om progressief te zijn. En ik heb de jaren zestig en zeventig altijd geweldig gevonden: de strijd om burgerrechten, de vrijheid van meningsuiting. Ik wilde ook zo'n rebel worden. Maar toen realiseerde ik me dat ze in die tijd ook echt iets hadden om tegen te rebelleren. Dat heb je nu niet meer.''

Tijdens een college economie kwam ze erachter dat ze een fervent voorstander was van het kapitalisme. ,,Ik vind dat moreel het beste. Je moet mensen geen belasting laten betalen voor iets waarvan jij denkt dat dat het beste voor ze is.''

Helemaal thuis voelt ze zich niet bij de partij van Bush. ,,Het sociale platform van de Republikeinen heb ik altijd gehaat. Ik ben atheïst, maar als God bestaat, heeft hij vast wel iets anders aan zijn hoofd dan wat je in de slaapkamer uitspookt. Kan iemand me een goede reden geven om het homohuwelijk te verbieden die niet met religie te maken heeft? Als je tekeer gaat tegen mensen die de Koran tot wet willen maken, moet je oppassen dat je zelf niet een Amerikaanse Taliban wordt.''

Haar libertijnse standpunten komen haar weleens op kritiek te staan. ,,De College Republicans worden gesponsord door oudere Republikeinen, en die zijn vaak christelijk. Het liefst zou ik niets met hen te maken hebben. Maar als je in dit land een carrière in de politiek wilt, moet je nu eenmaal een van de twee partijen kiezen.''

President kan Eva niet worden: daarvoor moet je in Amerika geboren zijn. ,,Ik weet ook niet of ik die verantwoordelijkheid aan zou kunnen.'' Hoewel, de baan van Alan Greenspan, voorzitter van de centrale bank, lijkt haar nog zwaarder. ,,De president is eigenlijk maar een pop. Een beetje vriendelijk lachen, journalisten en buitenlandse staatshoofden te woord staan. Zijn adviseurs vertellen hem wel wat hij moet zeggen. Greenspan heeft in zijn eentje de hele economie in handen. Zijn baan lijkt me leuker. Elke beslissing die hij neemt, beïnvloedt de levens van mensen.''

Als zij de baas van het land was, zou ze de scheiding van kerk en staat benadrukken. ,,En ik zou een derde partij in het leven roepen. Zowel de Democraten als de Republikeinen hebben baat bij het twee partijen-systeem. Maar de kiezer heeft er niets aan. Als de twee partijen blijven polariseren, is dat gevaarlijk voor het land.''

,,Soms denk ik: geef die politiek toch op'', zegt ze. ,,Er is zoveel waar ik het niet mee eens ben. En er is zoveel hypocrisie. Mensen die tegen een wet stemmen omdat ze een persoonlijke vete hebben uit te vechten. Bah. Misschien word ik wel totaal gedesillusioneerd.''

Eva denkt niet dat ze later kinderen wil. ,,Op dit moment gaat het mij om mijn carrière. Maar ik heb twee kanten in mij. De ene wil gewoon een huis in de suburbs, met een witte schutting en een hond. De andere denkt: ik word de nieuwe Condoleezza Rice. Ik wil sowieso ergens goed in worden. Als ik ergens bang voor ben, is het middelmatigheid.''

Ze heeft nog wel even de tijd om te beslissen. In oktober wordt ze negentien.

    • Maartje Duin