Elders in Rotterdam

Op de rand van Kralingen en Crooswijk, om de hoek bij wethouder Marianne van den Anker en nog geen driehonderd meter van het woonhuis van burgemeester Ivo Opstelten, ligt de Lusthofstraat. Het is een betere winkelstraat: twee slagers, een groenteboer, een delicatessenwinkel en drie schoenenzaken. De winkels zijn open van negen tot zes. Alleen bij de bank kun je dag en nacht terecht. Daar ging ik afgelopen dinsdag even na half negen 's avonds geld halen, met een rok aan. Het was net donker. Op de hoek staat een Mercedes met getinte ramen. Een raam glijdt naar beneden. De bestuurder werpt een monsterende blik op mijn benen.

Nog geen tien stappen verder kruipt een auto met Pools nummerbord langs de stoep, en opnieuw gaat een raampje open. Deze man steekt zijn hele hoofd naar buiten. Ook hij staart naar de blote benen. Een vrouw komt op me af. Rokje, pumps, en rastavlechtjes. Sorry, zegt ze, en ik zie dat ze twee ondertanden mist. ,,We zijn hier aan het werk.''

Aan het werk? Als ik er de volgende dag op mijn werk over begin, meldt zich een collega met eenzelfde ervaring. Zij was aangesproken op de Heemraadssingel, in het centrum van Rotterdam. Bij de volgende keer pinnen mag mijn verloofde mee.