Een gemakzuchtig toetje

Met zijn fiets valt Joep Habets uit de toon tussen de CEO's en de PK's

Mag je een restaurant beoordelen op de vervoersmiddelen van zijn gasten? Ooit nam een lezer het me kwalijk dat een restaurant me goed beviel terwijl de parkeerplaats toch vol stond met de `verkeerde' auto's. Daarom vooraf een waarschuwing: de gasten van Klein Paardenburg verplaatsen zich overwegend in opulente automobielen uit de prijzige prijsklassen. Zo kunnen we vanuit de serre waarnemen. Waren het vroeger de trekschuitpaarden die hier in Ouderkerk aan de Amstel werden gestald, nu zijn het aanzienlijk meer pk's.

Toegegeven, er stapt soms een apart slag mannen uit, puik in het pak, de das dikgestropt, het gelaat gebruind en het gebit ongeloofwaardig gaaf. Met hun aan het oor hangende mobieltjes zien ze eruit als medewerkers van een call centre of persoonsbewakers in plaats van CEO's of topadvocaten. Tijdens het eten lopen ze al bellend in en uit. Echt belangrijke mensen zullen het niet zijn. Echt belangrijke mensen hoeven niet altijd bereikbaar te zijn, die hebben iemand die voor hen bereikbaar is.

Klein Paardenburg heeft niets meer van de befaamde bistro van Fagel die het eens was. Warm bruin werd warm grijs en behaaglijke Francofiele nostalgie verkeerde in behagend internationaal modernisme. De ontvangst en de bediening zijn ontspannen maar worden ontsierd door slordigheden. Die wijzen op een gebrek aan aandacht en concentratie, zoals het niet vermelden van wat op de borden ligt en het niet goed onthouden van de bestelling. Ronduit irritant is het al te nadrukkelijk willen verkopen van het chef's menu. Er is een keuzemenu, je kunt à la carte eten, maar ze willen je wel erg graag aan het chef's menu van 49,50 euro hebben.

De chef heeft twee uitstekende voorgerechten en een behoorlijk nagerecht in petto. Het hoofdgerecht bevalt minder. De speenbig – doorbakken in plaats van, zoals aangekondigd, rosé – ontbeert smaak. De begeleiding is overtuigender, tomaat, een schuimige morieljesaus met cantharellen en een rondje aardappelgratin dat eerder een taartje is.

Het `klein grand dessert', een stukje taart, een bolletje ijs en een quenelle bavarois, is niet verkeerd, maar voor een restaurant op dit niveau te gemakzuchtig. Het moet ook maar eens afgelopen zijn met de friandisering van het nagerecht. In plaats van een bordje met een modieus assortiment tweehapszoetigheden wil ik graag weer eens een substantieel toetje.

De beide voorgerechten zijn het aantrekkelijkst. De chef opent met hammousse met gedroogde parmaham en truffel. De mousse is een klein wondertje van luchtigheid en geconcentreerde smaak, niet alleen de truffel maar ook de ham is goed te proeven. Het gerecht biedt verwante smaken met een mooi contrast in structuur, de gedroogde ham tegenover de mousse. Vreugde brengt de vinaigrette bij de sla, niet zuur, zeker niet zoet, niet vet, maar perfect in evenwicht.

De zeeduivel, sappig van binnen en een knap krokant korstje van buiten, is het fijnste gerecht van de avond met doperwtenmousse en bouillabaissesaus. Er valt maar een ding te wensen, een lepel om de saus van het bord te schrapen.

Precies 29 minuten nadat ik voor het eerst om de rekening heb gevraagd verschijnt hij op tafel. De rekening bedraagt 175 euro, voor twee viergangenmenu's inclusief een aardig wijnarrangement. Voor zo'n bedrag kun je niet eens een oormobieltje krijgen, overweeg ik als ik om huiswaarts te keren mijn fiets bestijg.

Klein Paardenburg,

Amstelzijde 59

Ouderkerk aan de Amstel,

020 4961335

    • Joep Habets