D. Banhart

De bizarre, kinderlijke, productieve, talentvolle Amerikaan Devendra Banhart maakt naam als eigentijdse folk-zanger. Zijn vierde cd in drie jaar, Cripple Crow, opent hij op Nick Drake-achtige manier, met bronzen wijfelstem omringd door spaarzame cello en gitaarklanken. Maar al snel gaat de reis verder: naar de mariachi van het in het Spaans gezongen Santa Maria Da Feira, met luchtig ladida-refrein, en naar het Londen van de jaren zestig waar hij zingt in de geest van Jimi Hendrix: Long Haired Child. Het bijzondere van Banhart is dat hij met weinig middelen meteen een sfeer en een breed geluid kan oproepen. Een enkele elektrisch zoemende gitaar vervangt een hele band, en een viool staat voor een orkest. Wat niet wegneemt dat Banhart dit keer koos voor een rijkdom aan instrumenten, die keurig om de beurt aan bod komen. Konden in het verleden antwoordapparaten nog als opnamemiddel dienst doen, tegenwoordig klinken de liedjes alsof er wel een studio aan te pas is gekomen. Soms dreint hij, zoals bij de repeterende gekte van I Feel Like A Child. Maar imposant is vooral zijn ideeënrijkdom, en die formidabele, precieuze dictie.

Devendra Banhart. Cripple Crow