Twee minuten om hulp aan te bieden

Aan wederopbouw is te verdienen. Nu na Katrina, straks na Rita. Arcadis uit Nederland probeerde ook een opdracht te krijgen. ,,Ik belde en ik belde.''

Een succesverhaal is het niet. ,,Verdrietig, dat is wat het is'', zegt Lucilla Cobb. Ze is de `Louisiana response manager' van het Nederlandse ingenieursbureau Arcadis, wat inhoudt dat ze voor het bedrijf in deze staat overheidsopdrachten moet binnenslepen. ,,Het werkte zo. Katrina kwam op zondag in New Orleans aan en bleef tot maandag. Op dinsdag belde mijn baas vanuit Denver.''

Die had een opdracht voor ogen. Het ging om het kantoor van het US Army Corps of Engineers, de ingenieurs van de overheid, in New Orleans. Een ondergelopen gebouw van drie verdiepingen en Arcadis wilde de opdracht om de schade vast stellen en hoe die verholpen moest worden.

Cobbs baas bedacht een kunstgreep. Hij wilde de betaalde opdracht via een omweg binnenslepen. ,,We zouden gratis hulp aanbieden en op die manier laten zien waartoe Arcadis in staat is.''

De Amerikaanse wet schrijft voor dat in extreme situaties, zoals nu na de orkaan Katrina en misschien straks na Rita, de federale hulporganisatie FEMA naar eigen goeddunken opdrachten mag verstrekken. Hier zijn geen aanbestedingsprocedures voor nodig. Zo kan snel aan herstel gewerkt worden. Deze aanbestedingsvrije periode loopt tot 1 december.

Arcadis stelde een groep van acht mensen samen. Zij moesten hun contacten bij de diverse overheidsorganisaties aanboren. ,,Zoiets is dus bijzonder politiek.'' Cobb zegt bijvoorbeeld decision makers te kennen, de mensen die er toe doen. ,,Met hen zou ik contact opnemen. Het is voor mijn werk belangrijk om een sterke band op te bouwen met dit soort mensen zoals senatoren en ambtenaren. De grote vraag bij elke noodsituatie is altijd: wie heeft wat te zeggen? Welke politicus stelt zich verantwoordelijk op voor welk project? Dat was hier een probleem. Er was de eerste dagen totaal geen overzicht.''

Twee jaar geleden kreeg Arcadis de opdracht om samen met de ingenieurs van het leger regelmatig dijken te inspecteren in de regio. Een routineklus. ,,Maar dat kon hier een aanknopingspunt worden, een manier om via het contract werk te krijgen. Dit hoopten we te gebruiken.''

Het voorstel na Katrina: het bedrijf zou twee Nederlandse experts – één weet veel van dijken, de ander van pompen – invliegen. Op kosten van het bedrijf. ,,We hadden nog helemaal geen goedkeuring van ons hoofdkantoor in Rotterdam, maar bestuurder Steve Blake van het Amerikaanse kantoor zei gewoon: `Doen. Het mag 20.000 dollar kosten.'''

Maar het liep niet. ,,Ik bleef ze maar bellen, die dinsdag, woensdag, donderdag. Ze belden nooit terug. Er zijn zoveel consultants hier, de concurrentie is stevig. Je moet de mogelijke opdrachtgever constant herinneren aan je bestaan.'' En er was ook een praktisch probleem. ,,Veel telefoons deden het niet. Ik belde en ik belde, maar ik kreeg geen gehoor. Ik wilde mensen in de kern van de operatie spreken. Maar ik wist niet eens waar ze waren.''

Uiteindelijk ontdekte ze dat de beslissers dichtbij zaten, in het zenuwcentrum van het overheidsrampenbureau in Baton Rouge. ,,Toen ben ik er zelf heengegaan. Ik wist wat er op het spel stond: ik heb twee minuten om onze hulp aan te bieden. Iedereen is druk daar.'' Alle organisaties die ertoe doen sinds Katrina waren er. Het leger, de federale hulporganisatie FEMA, de politie, de gouverneur. ,,Ik stelde mezelf maar aan iemand voor en zei dat ik hulp wilde aanbieden. Eén persoon deed niets anders dan dit soort aanbiedingen opschrijven. [Vervolg OPDRACHT: pagina 11]

OPDRACHT

`Het water moest de stad uit'

[Vervolg van pagina 9] Opeens zag ik iemand van `Kustversteviging'. Ik kende haar en schoot haar aan. `Help me alsjeblieft, we willen onze hulp aanbieden. Voor niets.'''.

,,Ik benadrukte dat we een Nederlands bedrijf zijn, met meer dan honderd jaar ervaring met water.'' Dat onderscheidde Arcadis, en het bedrijf mocht helpen. Alleen: ,,Ze wilden geen deskundigen, ze wilden pompen. Het water moest de stad uit.''

,,Ik kreeg drie telefoonnummers en vier namen. Die ben ik gaan opjagen om afspraken te maken.'' Al die tijd had het bedrijf nog steeds geen betaalde opdracht. Tegelijkertijd zocht en vond Arcadis Nederland pompen. Tien dieselpompen en twee voor onder water. Hun capaciteit was alleen veel kleiner dan de pompen die al in New Orleans waren. Toch werd Cobb gebeld door Kellogg, Brown & Root, de dochter van het Amerikaanse Halliburton dat verantwoordelijk was voor het watervrij maken van de stad wilde de pompen hebben.

,,Die zondag, een week na Katrina, sprak ik mijn broer. Hij was ooit piloot geweest bij vrachtvervoerder Evergreen en vertelde mij wie ik kon bellen bij deze maatschappij. Evergreen wilde meewerken en zou de pompen op dinsdag in Nederland ophalen.''

Het intentie leek te slagen. De pompen zouden naar New Orleans komen en Arcadis kon de geplande goede beurt maken. ,,Op maandag werd ik weer gebeld door Halliburton. Ze waren toch niet geïnteresseerd in de pompen. Ik geloof dat ze liever met bedrijven uit de regio wilden werken. Beter voor het economisch herstel ook. Maar goed: hebben die wel de expertise? Heel teleurstellend allemaal.''

Het aanbod voor hulp was niet aangenomen, het verzoek om pompen op het laatste moment ingetrokken en Arcadis had nog altijd geen opdracht. Maar opeens werd Cobb weer gebeld. Of Arcadis toch wilde helpen met het gebouw in New Orleans, de opdracht waar het allemaal om begonnen was. Zes ingenieurs, vijf dagen werk, voor 39.000 dollar. ,,Geen idee hoe het achter de schermen is gelopen. Maar ik denk dat onze telefoontjes toch hebben geholpen.''

,,Misschien zou het niet zo moeten zijn. Beslissingen over welk bedrijf opdrachten krijgt, daarbij gaat het gewoon om wie je kent. Niet om kwaliteit, niet om wat je kunt. Het hoort er blijkbaar bij, ik doe het ook. Maar het blijft een frustrerend systeem. En we blijven eraan meewerken.''

    • Freek Staps