Grafische dessins in Londen

In alle shows op de Londense Fashion Week lag het accent op de taille. Paul Smith toonde een oubollige collectie, Eley Kishimoto's show was hallucinerend.

Als de modewijsheid klopt, krijgt de Britse premier Tony Blair het nog moeilijk, en zal het heftige feestgedruis in deze stad een tandje minder worden. Vergeet het koffiedik – kijk naar de taille!

Eén ding hebben alle modeshows in de Londense Fashion Week gemeen: het accent op de taille. En dat in een land waar hippe heupbroeken en naveltruitjes het aangeklede middenrif ergens voorbij Siberië hadden gestuurd. Ineens zijn jurken weer in beeld en worden tailles omsnoerd door ceintuurs, of dat nu een strik is, een sjerp of een wat gewonere leren riem.

Het was de kostuumhistoricus James Laver die veertig jaar geleden opperde dat de taille altijd ,,verkeerd zit'' na een periode van oorlog, van turbulentie of van wat hij noemde ,,sociale onrust met verlies van algemeen aanvaarde gedragsregels''. Onder veel meer voorbeelden noemde hij de empire-lijn na de Franse Revolutie, en de extreem laag getailleerde flapper dress van de jaren twintig, na de Eerste Wereldoorlog.

Laver is niet meer onder ons om de kleurige strings te zien die uit laaggesneden spijkerbroeken tevoorschijn piepen bij de Londense It-meisjes die de bars onveilig maken tijdens de Londense Fashon Week. Maar wat hij zeker zou opmerken is het nieuws op de plankieren: gracieuze, welhaast ingetogen jurken, vaak met grafische of raster-achtige dessins.

Net als ,,Thatchers kinderen'' – de generatie die volwassen werd zonder ooit een andere regering dan die van Thatcher te hebben meegemaakt - brengen nu ,,Blairs kinderen'', begin-twintigers, een nieuw modebeeld met zich mee.

Paul Smith is in diepste wezen jong en hip, maar voor de jonge ontwerpers die hij altijd de helpende hand heeft gereikt, is hij een oubollige figuur geworden. Misschien zouden zij hem nu moeten helpen door uit te leggen waarom zoveel van zijn vrouwencollectie geen hout snijdt. Hij begon dit seizoen zo goed met het spel van man en vrouw, door witte mannenhemden te brengen, met de bijbehorende bloezende ruimte, ingesnoerd boven shorts of pantalons. Hij speelde subtiel met stofstructuren, met gevlochten stoffen of jute, en hoge plateauzolen om de proporties goed te krijgen.

Maar toen verschoof de collectie in de richting van kwijnende Engelse nimfjes, in de sfeer van witte nachtponnen met kanten inzetjes met een strik en afhangende lintjes. Strikken in het haar verhoogden het suikergehalte. Er waren wat kloekere, elegante jurken, een chic gestreepte blazer en een uitbollende rok. Maar een achterstevoren gedragen vestje en ondergoedachtige strookjes leken weer een zwaktebod van zo'n sterke ontwerper.

Achter de schermen zei Smith dat hij zich nu meer op zijn gemak voelde met de vrouwencollectie. De masculiene afdeling van ,,opa's overhemd en de van een vriendje geleende broek'' was ,,een verzoeknummer, want ik kleed jonge architecten en grafisch ontwerpers''. Misschien moet Smith eens proberen vrouwelijke modellen in zijn knappe, geestig-romantische mannencollectie te kleden, en zien wat dat oplevert voor zijn visie.

Eley Kishimoto noemde zijn collectie `Cosmic Dolls in New York'. De show leverde een hallucinerende aanblik op waarin grafische mod-patronen op strak geceintuurde jassen werden afgelost door cartoon-achtige dessins in knallende kleuren. Iemand zal het een goed idee hebben gevonden om mod-stijl en pop-art te vermengen, maar de collectie had een sturende hand nodig gehad.

Wat het goed deed waren alle grafisch belijnde modellen, waaronder helder oranje met rode combinaties, maar vooral een Prince de Galles-ruit als fluisterzachte variant op een rasterdessin. Er waren scherp gesneden jassen met strepen rond de mouwen. De geometrische jurkjes, altijd met nadruk op de taille, waren sterk. Maar hoe goed een dessin er ook uitziet, je kunt geen stofje met kersenprint over een internationaal podium laten lopen, nu Louis Vuitton zich verjongd heeft met de kersen van Takashi Murakami.

(©International Herald Tribune. Vertaling Ileen Montijn)