De pet van een moslim

Doctor Axel Ridder draagt een petje alsof hij naar Mekka is geweest. Maar is hij ook een moslim?

Mijn vrouw en ik kibbelen over doctor Axel Ridder, de directeur van het Carita Krakatau Beach hotel aan de westkust van Java, waar wij een weekje verblijven.

,,Die man is geen moslim'', zegt Gerarda.

,,Hoe kun jij dat nou weten?''

,,Dat weet ik gewoon.''

,,Waarom draagt hij dan zo'n Soekarno-petje? Dat mag alleen maar als je naar Mekka bent geweest.''

,,Ik zeg niet dat hij niet naar Mekka is geweest, ik zeg dat hij geen moslim is.''

,,Waarom zou hij geen moslim zijn? Hij had een leerstoel filosofie in Keulen en is tot een bepaald inzicht gekomen.''

,,Dan word je boeddhist, geen moslim.''

Mijn vrouw mag doctor Ridder niet. Ze heeft een appeltje met hem te schillen. Haar ogen zitten dicht van de muggenbeten, terwijl we nu juist voor dit vakantieverblijf hebben gekozen omdat in de folder stond dat er `absolutely no mosquitos' waren. Maar meneer de directeur wuifde haar protest weg. Normaal zijn er geen muggen aan zee. We hebben het gewoon slecht getroffen dat er de afgelopen nacht geen wind was. Zoiets kan gebeuren. Dat er ook ratten zijn maakt al evenmin indruk op hem. Ratten vormen nu eenmaal een van de ongemakken van de tropen: je houdt ze niet tegen zolang er voedsel in de buurt is, zoals de bananen die wij bij ons hebben. Ook heeft hij er geen boodschap aan dat ons onderkomen zo gehorig is. Dat hadden we kunnen bedenken, want op de foto's in de folder kun je zien dat het om aaneengesloten paviljoens gaat met wanden van bamboe en gevlochten palmbladen. Zijn verweer kwam er op neer dat we niet moeten zeuren, maar onze zegeningen tellen, zoals het unieke uitzicht op de majestueuze Krakatau en de adembenemende zonsondergang.

Het is inmiddels donker geworden. Als we naar binnen willen gaan, staat er ineens een man op onze waranda. Zo te zien is het een Chinees. Geen bedeesde Chinees zoals we in Nederland gewend zijn, maar een rauwe klant. Hij beweert dat hij hier de baas is en kondigt aan dat hij `die ouwe troep' laat slopen en er luxe flats laat bouwen. Net zo onverwacht als hij voor ons stond, is hij weer verdwenen. Even later horen wij hem schreeuwen. We zien hoe hij in het schijnsel van de feestverlichting langs de vloedlijn in elkaar wordt geslagen. Kort daarna wordt er aan de deur gemorreld. Twee rugzaktoeristes vragen of ze bij ons kunnen overnachten. Ze durven niet op het strand te slapen. Er wordt gevochten. Ze zijn bang.

De volgende morgen in alle vroegte staat doctor Ridder met zijn onafscheidelijke petje op (`petsji' zeggen zijn bedienden) in het gat van de deur. We hebben twee niet betalende gasten onderdak verleend en dat mag niet. Mijn vrouw vaart tegen hem uit. Hadden we die meisjes soms aan hun lot moeten overlaten? Is hij trouwens wel de eigenaar? Er was hier gisteravond een Chinese meneer die iets heel anders beweerde.

Doctor Ridder is beduusd. Hij geeft toe dat er moeilijkheden zijn. Vlak voordat wij in Carita aankwamen, heeft hij op de valreep een batterij bulldozers tegen kunnen houden, die op het punt stonden om zijn tropenparadijs met de grond gelijk te maken. Hij vindt het bijzonder vervelend dat wij bij zijn problemen betrokken zijn geraakt en stelt voor om het incident te vergeten. Willen we misschien vanavond zijn gast zijn in Jakarta? Hapje Japans eten?

We gaan op zijn uitnodiging in.

Bij de Japanner, waar hij als Europeaan de aandacht trekt met zijn Indonesische hoofddeksel, wordt hij herkend door een verslaggeefster van het populaire nieuwsmagazine Tempo. Hij stelt ons voor. Ze wil weten of Carita Krakatau Beach ons bevalt. ,,Het is er mooi'', zegt Gerarda: ,,Alleen jammer dat het misschien tegen de vlakte gaat.'' Doctor Ridder verslikt zich in zijn sushi unagi.

Op de terugweg kan ik niet nalaten hem te vragen of hij moslim is. Met één hand sturend zet hij zijn petsji af. In zijn schedel gaapt een gat. ,,Operatie'', zegt hij dof.

,,Geen moslim dus'', stelt mijn vrouw tevreden vast.

    • Otto Holzhaus