`De eerste resultaten van het beleid worden langzaam merkbaar. Solide oplossingen vragen tijd.'

Het gaat erom hoe je het brengt. Iedere beginneling weet dat. Eerstejaars sociologen hebben het door en psychiaters. Stagiaires bij de media begrijpen het en volkszangers. Alleen het kabinet krijgt de fijnere kneepjes maar niet onder de knie.

De ministers probeerden het. Nog volop in de ban van Fortuyn meenden ze flinke taal te moeten uitslaan, met veel kabaal. Ze deden het zo knullig dat de kiezers massaal een ander heenkomen zochten. Geen minister wist hoe hij zich helder moest uitdrukken, gewoon omdat het er in zijn hoofd niet helder genoeg aan toeging. De ene minister was een eitje en de andere een zak zand.

Sinds prinsjesdag proberen ze het weer op een andere manier. Stoerheid en `zeggen wat je denkt' hebben afgedaan. Ze schakelden om naar een nieuwe tactiek. De dames en heren van het kabinet hebben kennelijk eerst overlegd, want ze begonnen allemaal tegelijk aan het offensief. Volgend jaar willen ze worden afgerekend op behaalde resultaten. Over twee jaar wensen ze te worden beoordeeld op wat tot stand is gebracht. ,,Volgend jaar breekt de zon door'', zegt een minister. ,,Over twee jaar zal men ons dankbaar zijn'', roept een andere minister. Variaties genoeg. Ze doen het nog altijd even knullig.

Paniekerig omdat ze het vertrouwen van de bevolking kwijt zijn gooien ze er een overdosis betrouwbaarheid tegenaan. Het gebeurt te doorzichtig. Te veel in de geur van de jaren vijftig en de watersnoodramp, de geur die we al uitentreuren van dit kabinet opsnoven.

Minister en ex-veilingmeester Pechtold klaagt in een televisieprogramma dat een politicus nooit meer dan tien minuten zendtijd krijgt om zijn zaak uit te leggen. Het pedante baasje. Wil hij de hele avond zijn kop op de televisie laten zien of wil hij nooit meer op de televisie? Ik vrees het eerste.

Juist de partij van Pechtold helpt op fatale wijze mee de overheidsgreep op de media te versterken. Ik weet niet, lezer, hoe het in uw omgeving staat, maar in de mijne vraagt iedereen zich af hoe het in godsnaam mogelijk was dat men ooit overwoog op iets als D66 te stemmen. En het tijdens zijn leven nog een keer deed ook.

Het doel is verdampt voor de carrièrejagers van D66, maar ze willen de middelen houden.

Treurige partij, die snel uit haar lijden verlost moet worden.

Een politicus die niet binnen tien minuten kan uitleggen wat zijn standpunt is zal nooit in staat zijn ook maar iets uit te leggen.

We leven in een democratie van de straat en de televisie, en dat knaagt aan dit archaïsche kabinet. De afstand tussen straat en politiek, tussen het vuil en de auto met eigen chauffeur groeit, dus moeten politici doen of ze er iets aan doen. Knulligheid voor en knulligheid na. Na het rookgordijn van de flinkheid die niks kost, nu het rookgordijn van de lege beloften.

    • Gerrit Komrij