Bullens gaat ook niet geheel vrijuit

Met stijgende verbazing heb ik het verweer van professor Bullens over zijn rol in het onderzoek naar de Schiedammer parkmoord gelezen (NRC Handelsblad, 20 September). Hij rechtvaardigt het laten aanpakken van Maikel als verdachte als een geval van `eigen schuld', Maikel zou tenslotte zelf verklaard hebben ,,een groot geheim te hebben''. Het verhoren van verdachten en kinderen in het bijzonder is een moeilijke en gevoelige zaak. Daarover is veel geschreven in de vakliteratuur. Hoewel de heer Bullens hiervan ongetwijfeld op de hoogte is, geeft hij hiervan in dit geval weinig blijk. Om dat in te zien hoeft men zelf geen expert te zijn.

Bullens verbreekt namelijk de eerste regel van een goed verhoor: stel alleen open vragen. Het stellen van een gesloten vraag (,,Het lijkt alsof je een geheim hebt'') is misschien vergeeflijk bij een later verhoor bij een volwassene, bij een eerste verhoor van een kind door een expert is het fout.

Tevens zegt Bullens dat hij Maikel niet hoefde te helpen, want Maikel was zo'n bijzonder kind, hij moest hem die ruimte wel geven. Dit is een kromme redenering. Een kind dat door verschillende politiemensen stevig wordt verhoord is altijd angstig, of het nu goede antwoorden geeft of niet.

Sinds wanneer heeft een kind, dat slachtoffer was van brute mishandeling en getuige van een moord, dat zichzelf goed kan uitdrukken, geen steun en bescherming nodig?

    • Drs. M. Capalbo