De eerzucht is groter dan ooit

Chaïne (24) en Kim Staelens (23) zijn ambitieuze volleybalzusjes, die zware blessures overwonnen. ,,Soms moet je belangrijke zaken opzij zetten om je doel te bereiken.''

Ondanks de uiterlijke tegenstellingen en de karakterologische verschillen hebben de zussen Chaïne en Kim Staelens veel gemeen. De volleybalsters delen hun gedrevenheid, ambities en wilskracht en hebben beiden de ervaring van een langdurige revalidatie na een ernstige blessure. Het is exemplarisch voor hun doorzettingsvermogen, dat ze weer deel uitmaken van de Nederlandse ploeg, die deze week in Kroatië meedoet aan het Europees kampioenschap. Chaïne: ,,Ik ben blij dat ik hoe dan ook terug ben.'' En Kim: ,,En ik ben blij dat ik nú al terug ben.''

Het is een bijzonder stel, die zussen. Ze zijn bloedfanatiek en vastbesloten prijzen te winnen als volleybalsters. Dat gevoel zit zo diep dat ze tien jaar geleden hun geboorteland België verwisselden voor het perspectiefrijkere Nederland en zich niet lieten ontmoedigen door grote fysieke tegenslagen.

Chaïne, de meest bedachtzame van de twee, legde zich zelfs niet neer bij de mededeling, dat ze nooit meer zou kunnen volleyballen. En Kim, de meest impulsieve, knokte terug nadat in haar knie een kruisband, een binnenband en de meniscus waren gescheurd. De mentale weerbaarheid is evident bij de dochters van de Belgische oud-volleybalinternational Jean-Pierre Staelens en de Nederlandse Ina van Polen, die jarenlang in de Belgische eredivisie volleybalde.

Ontegenzeglijk het zwaarste gevecht is geleverd door Chaïne, bij wie als gevolg van een verkeerde diagnose kraakbeen in haar knie is beschadigd. Ze zou nooit meer kunnen volleyballen, werd haar verteld. Maar na een revalidatie van tweeënhalf jaar heeft ze weer een basisplaats in het Nederlands team. ,,Ik kon niet geloven dat het voorbij was, omdat ik de mededeling kreeg na een seizoen dat ik ondanks de pijn had afgemaakt. Ik ben voor een second opinion naar chirurg Verhelst in België gegaan en die heeft me er weer bovenop geholpen. Ik kan vrijwel alles weer doen. Alleen verdedigen over mijn linkerbeen lukt nog niet helemaal. Maar ook dat komt goed.''

Kim moest na een revalidatie van een jaar in januari nog twee schroeven operatief laten verwijderen en aan een gescheurde pees in haar voet behandeld worden. Maar na anderhalf jaar absentie keerde ook zij deze zomer terug in de nationale selectie. ,,Het vertrouwde gevoel is er nog niet en twee wedstrijden achter elkaar spelen is zwaar, maar dat is een kwestie van veel trainen.''

De zussen hebben zware tijden achter de rug, maar ze zijn er sterker uitgekomen, vinden ze. Chaïne: ,,Want je bent helemaal op jezelf aangewezen.'' Kim: ,,Niemand die naar je omkijkt. In het begin krijg je veel reacties, maar daarna gaat iedereen verder met zijn leven en hoor je weinig.'' Chaïne: ,,Ik heb de betrekkelijkheid van het leven leren inzien en heb me vaak afgevraagd: wat als ik niet meer kan volleyballen? Ik heb veel steun gehad aan een man die revalideerde van een zwaar motorongeluk. Hij was al blij zonder krukken te kunnen lopen. Ik heb trouwens nog steeds contact met hem.''

Veel veranderd door de blessures zijn ze niet, vinden de zussen. Chaïne: ,,Eerst relativeer je veel, maar gaandeweg keer je terug in het oude patroon en heb je weer het gevoel dat de wereld vergaat als je, zoals eergisteren, in een spannende wedstrijd van Rusland verliest.'' Kim: ,,Ik kan er slecht tegen als een speelster snel klaagt over een pijntje. Meid, zeur toch niet zo, denk ik dan.''

De twee Staelens' behoren tot de groep internationals die dit jaar al onvoorwaardelijk hebben gekozen voor een overgang naar de Nederlandse club Martinus, waar bondscoach Avital Selinger vanaf 2006 alle internationals wil onderbrengen om gezamenlijk toe te werken naar de Spelen van 2008 in Peking.. Een keus die de zussen veel geld kost. Chaïne moet er een goed salaris bij de Italiaanse club Reggio Emilia voor inleveren en Kim had een lucratief contract bij Münster in Duitsland. Chaïne: ,,Maar ik heb geen seconde getwijfeld. Voor mij heeft het alleen maar voordelen. Ik geloof in het systeem van veel uren maken en dagelijks met dezelfde groep trainen. En ik heb een groot vertrouwen in Selinger.'' Kim: ,,Toen Avital belde heb ik onmiddellijk toegezegd. Maar toen ik de hoorn had neergelegd, kwamen de twijfels. Ik heb net een huis gekocht en vroeg me af: waar moet ik dat in hemelsnaam van betalen? Maar na enig rekenwerk, blijkt het gelukkig te kunnen. Ik zie dit als een investering in mezelf.''

Maar hoe vinden de zussen het dat de helft van hun ploeggenoten bij het EK eerst nog voor een goed betaald seizoen bij een buitenlandse clubs kiezen? Chaïne diplomatiek: ,,Ik respecteer hun mening.'' Kim is uitgesprokener: ,,Ik neem het ze niet kwalijk, maar ik vind het een lastige situatie, omdat wij er alles voor laten en zij niet. Soms moet je belangrijke zaken opzij zetten om je doel te bereiken.''

    • Henk Stouwdam