Leergierig natuurtalent uit Namibië

Magy Mengo (21) verruilde vorig jaar haar vaderland Namibië voor Nederland. Zondag maakte de aanvalster namens Kampong haar debuut in de hockeyhoofdklasse.

Wie ooit in haar betoverend mooie vaderland is geweest met zijn overdadige rust en ruimte, verklaart haar voor gek. Wat moet Magreth Mengo in hemelsnaam in het overvolle Nederland? ,,Studeren en een betere hockeyster worden'', klinkt het zondag vastberaden uit de mond van de geboren Namibische, vlak na haar competitiedebuut voor hoofdklasser Kampong.

Ze is pas 21 jaar, maar Mengo, roepnaam `Magy', weet wat ze wil. Ruim een jaar geleden stapte de studente aan de Hogeschool voor Economische Studies in Amsterdam op het vliegtuig naar Nederland, gewapend met een studiebeurs van de Namibische overheid. ,,Mijn ouders moesten even wennen aan het idee dat ik hen zou verlaten'', zegt ze in bijna feilloos Nederlands. ,,Maar ik wist: als ik wat wilde, dan moest ik naar het buitenland en dan bij voorkeur naar Nederland, het land met de beste hockeycompetitie ter wereld.''

Mengo is dit seizoen één van de dertien buitenlanders in de hoofdklasse. Verschil met haar collega's is dat de Afrikaanse op eigen initiatief naar Nederland kwam en in eerste instantie emplooi vond bij een club uit de op één na hoogste afdeling, Spandersbosch uit Hilversum, waar ze onderdak vond bij een gastgezin. Begin deze maand volgde de overstap naar Utrecht.

Zondag, in de Kampongs openingswedstrijd tegen nieuwkomer Hurley (5-1), mocht Mengo als vliegende wissel bijna één speelhelft volmaken. Coach Rob Bianchi was na afloop niet ontevreden over het debuut van zijn jongste aanwinst. ,,Ze kan alleen maar beter worden, en heeft vooral een goede versnelling. Als je bedenkt dat ze pas een paar jaar hockeyt, dan kan je wel spreken van een natuurtalent.''

Haar loopvermogen dankt Mengo aan haar verleden als atlete (200 meter en 400 meter horden), die Namibië als junior internationaal vertegenwoordigde. Netball (,,Dat wat jullie korfbal noemen'') was haar andere passie, totdat ze vijf jaar geleden definitief koos voor de sport, die in Namibië amper duizend beoefenaars telt: hockey. ,,Ik ben een teamsporter. Hockey ging me bovendien aanvankelijk niet makkelijk af. De uitdaging die sport onder de knie te krijgen was groter dan mijn liefde voor atletiek.''

Eén man stond niet te juichen toen Mengo de tartanbaan vaarwel zei en koos voor het in eigen land nagenoeg onbekende hockey: (ex-)topatleet Frankie Fredericks, die jarenlang optrad als haar mentor. Nog altijd hebben coach en pupil contact met elkaar, zegt Mengo met gepaste trots. ,,We mailen wekelijks. Franckie volgt me op de voet, hoewel hij het nog altijd zonde vind dat ik ben gestopt met atletiek.''

Fredericks, een internationaal gelauwerd atleet, is Namibië's beroemdste sporter. Maar ook Mengo geniet inmiddels enige faam in de voormalige Duitse kolonie Südwestafrika, die vijftien jaar geleden als laatste land in Afrika de onafhankelijkheid verkreeg. Geen wonder dan ook dat 's lands grootste krant The Namibian vorige week uitgebreid stil stond bij de carrière-move van het drievoudige `Sportalent van het Jaar' (2002-2004) uit Windhoek.

Die overgang verliep niet zonder slag of stoot. Vorige week was Mengo inzet van een heuse rel, nadat haar voormalige coach bij Spandersbosch, Hien The, een vileine column schreef op Nederlands bestbezochte hockeysite (www.hoofdklassehockey.nl) waarin Rob Bianchi het moest ontgelden. Kern van het betoog: Bianchi, tevens assistent-bondscoach bij de Nederlandse vrouwenploeg, zou zijn positie misbruikt hebben om een minder bedeelde club vlak voor de start van de competitie op slinkse wijze te beroven van zijn enige talent.

Bianchi zegt de gewraakte open brief niet gelezen te hebben, maar is niet ingenomen met wat hij ,,een onverhoedse aanval'' noemt. ,,Ik ken die hele meneer The niet, ik ken alleen Pickwick-thee'', grimast de oud-profvoetballer van FC Amsterdam, die niettemin begrip zegt te hebben voor de frustratie in Hilversum. ,,Maar met alle respect voor Spandersbosch, daar heeft Magy niets meer te zoeken. Ze hoort thuis in de hoofdklasse, niet in de overgangsklasse.''

Ook Mengo heeft haar bedenkingen over de protestactie van haar voormalige coach. ,,Hij is een beetje in de war, denk ik. Kampong is voor mij een sportieve stap voorwaarts en ik ben vrij om mezelf te verbeteren, toch?'' Net zoals haar vader, oud-profvoetballer Oscar Mengo, deed in de jaren zeventig. Hij maakte naam bij topclub African Stars, en beproefde later zijn geluk bij Kaizer Chiefs in Zuid-Afrika. Na zijn actieve carrière was The Silver Fox jarenlang werkzaam als voetbalcoach in Namibië.

Zodra de naam van haar vader valt, moet Mego even slikken. Want ja, ze mist haar familie. ,,Maar ik ben hier gekomen met een doel en dat doel is slagen, als student én als hockeyster.'' Twee tot drie keer per week belt ze naar Windhoek. ,,Om te horen hoe het gaat. Met mijn familie, maar ook met het land.'' En dan, giechelend: ,,Maar mijn vader praat alleen maar over sport, dus wat dat betreft word ik ook van hem niet veel wijzer.''

Bij Kampong lopen ze inmiddels weg met de spits, die een gouden hartje op haar voortanden heeft geplakt. ,,Een prachtig en evenwichtig meisje, met die typische Afrikaanse trots'', zegt teammanager Heleen van Hall. ,,Het is wennen voor haar, zo binnen te komen in een team van wie de meesten al zo'n vijf à zes jaar samenspelen. Maar vanaf het moment dat ze binnenstapte, twee weken geleden tijdens ons teamweekeinde op de boot in Hoorn, staat ze d'r.''

    • Mark Hoogstad