Honkballers met lege handen na verloren troostfinale

Nederland heeft het WK honkbal afgesloten met een vierde plaats. Toch kijkt bondscoach Robert Eenhoorn met een positief gevoel terug op het optreden van zijn nationale ploeg.

Hoewel de Nederlandse honkballers een geslaagd wereldkampioenschap achter de rug hadden, overheerste zaterdagmiddag de teleurstelling na de 7-6 nederlaag tegen Panama in de troostfinale. Niet zo verwonderlijk, omdat Nederland bezig was aan een sterk toernooi en de hoop op een finale tegen regerend wereldkampioen Cuba een etmaal eerder nog springlevend was.

Maar na de kansloos verloren halve finale tegen Zuid-Korea (7-0), waarin een weergaloze startende werper Dae Woo Kim de Nederlandse slagmannen tot figuranten degradeerde, was de hoop op honkbalgoud vrijdagavond voorbij. Wat restte was de strijd om het brons tegen vice-wereldkampioen Panama, dat in de voorronde nog met 9-5 was verslagen. Des te groter was de deceptie dan ook toen de honkbalploeg zaterdag na de ongelukkige nederlaag tegen Panama met lege handen – zonder medaille – achterbleef.

Dat Nederland met een vierde plaats de beste prestatie ooit bij een WK had geleverd, kon de honkballers zo kort na het verloren duel (nog) geen troost bieden. Onder de spelers heerste het gevoel niet het maximale eruit gehaald te hebben. Na de zegereeks in de groepsfase en de spectaculaire 10-0 winst op Puerto Rico in de kwartfinales zorgde de afsluiting – met twee nederlagen op rij – van een voor Nederland succesvol verlopen WK voor een kater.

Terugblikkend op het toernooi omschreef aangewezen slagman Sharnol Adriana, al jaren een van de vaste krachten in het Nederlands-Antilliaanse keurkorps van bondscoach Robert Eenhoorn, zijn gevoelens als ,,bitterzoet''. ,,We hebben een mooi toernooi gespeeld en zijn nog nooit zover gekomen. Maar als je de halve finales haalt en je wint uiteindelijk geen medaille, is dat balen'', zei Adriana. De powerhitter in Mexicaanse dienst beaamde dat hij en zijn teamgenoten kansloos waren tegen de Zuid-Koreaanse werper Kim, die het verschil maakte in de halve finale. ,,Maar tegen Panama zaten we er dichtbij. Dan is verliezen extra teleurstellend.''

In de troostfinale was het Adriana zelf die met een solo homerun de toon zette. Met een van zijn snoeiharde uithalen, het handelsmerk van de Antilliaanse profspeler, kreeg hij het publiek in het Pim Mulier Stadion in de tweede inning van de banken. Adriana mepte de bal – met lege honken – over de omheining en maakte onder luid gejuich een ererondje langs de honken: 1-0. Nederland vergrootte de voorsprong in de volgende twee innings tot 4-1, waarmee een bronzen medaille in het verschiet lag.

Totdat de Panamese slagmannen de Nederlandse defensie – met startend werper Patrick Beljaards op de heuvel – in de vijfde inning het nakijken gaven en met maar liefst zes runs de stand in hun voordeel ombogen: 7-4. Het bleek de genadeklap. Nederland verkleinde de achterstand in de zesde inning nog tot 7-6 maar kon de geslepen honkballers van Panama niet meer van het brons afhouden. Terwijl de Panamezen op het veld hun feestje vierden, dropen de Nederlandse honkballers ontgoocheld af.

Een van hen was korte stop Raily Legito, een van de steunpilaren in de sterke Nederlandse defensie. Hoewel ook Legito kon bogen op een sterk optreden dit toernooi, sprak de onheilsblik op zijn gelaat boekdelen. ,,We hebben zo'n goed WK gespeeld. Zeven overwinningen op rij in de groep en dan de halve finales halen. Dat is een unieke prestatie. Maar nu hebben we geen eens een medaille'', zei een gelaten Legito, ondertussen toegestoken honkballen van jeugdige fans signerend.

Vergeleken met de teleurstellend verlopen Olympische Spelen in Athene vond Legito dat het Nederlands honkbalteam vooruitgegaan was. Naast een – van oudsher – goede werpersstaf en defensie had Nederland bij dit WK ook een erg productieve slagploeg. ,,We hadden een echt team en speelden agressief. Met al dat publiek hadden we ook het thuisvoordeel'', dacht Legito.

Bondscoach Eenhoorn zag kort na de verloren troostfinale al wel enkele winstpunten. ,,We hebben bewezen wat we al jaren roepen, maar wat de afgelopen twee jaar niet gelukt is. Namelijk dat we ook kunnen winnen van sterke landen in de wereld. Na deze nederlaag heerst er, op de korte termijn, teleurstelling. Maar als we straks terugkijken op dit WK zijn er alleen maar winnaars. We hebben goed gespeeld, we hebben het honkbal op de kaart gezet en het publiek was fantastisch.''

Ondanks een tegenvallend slot van het WK kunnen de bondscoach en zijn spelers troost putten uit de gedachte dat de eindbalans positief is met acht overwinningen uit elf wedstrijden. Bovendien was de Nederlandse slagploeg met 97 runs op de Cubanen na de meest productieve en telde het All Star Team drie Nederlanders: werper Diegomar Markwell, eerste-honkman Percy Isenia en buitenvelder Danny Rombley. Een ander blijk van waardering voor de Nederlandse prestaties bij dit goed bezochte WK, met in totaal een geschatte 136.000 toeschouwers, was de uitverkiezing van rechtsvelder Dirk van 't Klooster tot beste verdedigende speler van het toernooi. Van 't Klooster na de verloren troostfinale: ,,Het is nu balen. Het besef van een goed WK komt later wel.''