Hommage Dekker valt tegen

Het had een glansrijk programma rond decor en kostuumontwerper Keso Dekker moeten worden, met balletten van twee van diens belangrijkste opdrachtgevers, Hans van Manen en Nils Christe. Spelbreker bij Dance Design van Introdans was het om gezondheidsredenen afvallen van een nieuw werk van de Engelse gastchoreograaf Richard Wherlock. Eveneens jammer was dat de reprise van Van Manens duet Andante werd geschrapt.

Ter compensatie stelde balletvormgever Dekker zelf een videopresentatie samen van zijn ontwerpkunst, Van die dingen... genoemd. Om deze `videocursus balletvormgeving' op te leuken mocht Gert-Jan Dröge via band commentaar leveren op – soms nogal onscherpe – beelden van balletkostuums. Veel van het commentaar was vertrouwd melig. Wel geestig waren zijn droogkomische opmerkingen bij Van Manens zwartgallige feestballet Black Cake. Er volgde een bonte kostuumparade door de dansers, maar omdat kostuums geen mode zijn en dansers geen mannequins – ze showden zelfs aandoenlijk onbeholpen – bleef dit feestelijk bedoelde programmaonderdeel wat steriel.

Beter tot hun recht komen Dekkers kostuums als ze simpelweg om dansende lijven zitten. Zoals bij Visions Fugitives van Hans van Manen. Diens sobere en strakke lijnvoering in de dans accentueert Dekker al twintig jaar met even doelmatige als esthetische kostuums. Daarbij zoekt hij de variatie behalve in kleur nadrukkelijk in het materiaal: fluweelzacht stretch, erotisch rubber, transparant kant, metallic glanzend lycra. Al naar gelang de sfeer in het ballet of stemming van de choreograaf.

In Visions Fugitives is dat een opvallende spiraalvormige lijn die de lichaamsrondingen accentueert, en daarmee de beweeglijkheid. Niet alleen de kostuums zijn prachtig, het ballet zelf mag ook gezien worden. Van Manen maakte het in 1990 bij Nederlands Dans Theater. Het vormde indertijd de opmaat tot een reeks van kleinschalige muziekballetten. Drie danskoppels worden door Prokofjevs gelijknamige strijkcompositie aangespoord tot korte vlagen van stampende drift, onheilspellende onrust, absurde gekte en circusachtige vrolijkheid. Net als de muziek is de dans indringend en toch ook weer zo verdwenen – als in een koortsdroom. Het slot beklijft jammer genoeg wel. Dit al te realistisch uitgebeelde machtsvertoon tussen man en vrouw is als enige een zwaktebod.

De uitvoering door deze dansers was bewonderenswaardig, met name Femke Feddema en Diego Brichese blijken ware Van Manen-vertolkers. Vergeleken bij dit expressieve ballet bleek Nils Christes muziekballet Purcell Pieces (1997) ronduit oersaai. De choreografie is gezet op een tamelijk willekeurige graai uit Purcells operawerk; gevoelige liefdesaria's worden afgewisseld met pompeuze hof-entrees en groteske zang. Resultaat is een keurige maar spanningsloze aaneenschakeling van dansen die weliswaar mooi zijn, maar veel te formeel. Met uitzondering van enkele solo's en duetten die wel gevoelsexpressie tonen. Dat Christe bij herziening dit veertig minuten durende ballet niet drastisch inkortte, is onbegrijpelijk.

Introdans met Dance Design. Choreografieën: Purcell Pieces (Christe), Visions Fugitives (Van Manen). Van die dingen..., een visuele presentatie door Keso Dekker. Gezien: 17/9 Schouwburg Arnhem. Tournee: t/m 3/12 in Nederland en Vlaanderen. Inl.: 026-3152111 of www.introdans.nl