Dr Dog

Dr Dog uit Philadelphia zou kunnen doorgaan voor een vijfmans variant op Ween, het prettig gestoorde, over-muzikale gitaristenduo.

Maar Dr Dog weet zijn maniakale kant beter te beteugelen: het pas verschenen debuut Easy Beat is een coherente plaat, waarin de waanzin in de details schuilt. In de soms overstuurde zang bij voorbeeld, en vooral in de onwil om een keurige plaat op te nemen. Dr Dog verpakt zijn vondsten in lo-fi. De groep schrijft het soort melodieën dat je nu ook hoort bij The Magic Numbers of Polyphonic Spree. Het zijn popliedjes die zich na een paar coupletten van de grond lijken los te maken, om er niet meer terug te keren: voort gaat de reis naar steeds graziger weiden. Het jubelen, dat erbij hoort, heeft een bijna evangelisch effect. Maar omdat Dr Dog het evangelie brengt met een spookachtig bewerkte piano en een gitaar die huilt als de slide van George Harrison, is het resultaat hartveroverend.

Ook in de zang gaat het om uitersten: de stem, van iemand die zich Taxi noemt, is soms nonchalant, en krijgt dan weer een Beach Boys-achtige kwaliteit door fraaie koorzang met de rest van de muzikanten.

Dr Dog. Easy Beat (Rough Trade rtcd258)