Pimp my Bank!

Albert Verlinde kijkt met verbazing naar de Postbankleeuwen en andere bankreclames

Het lijkt er dus op dat ons eigen nationale spaarpotje ABN Amro nu dan eindelijk de Italiaanse bank Anton Veneta mag overnemen. Leuk voor de Dagobert Duckjes aan de Amsterdamse Zuidas, maar ik wens de Italianen sterkte. Want als het een beetje meezit, komen de reclamegoeroes van De Bank ook mee naar Italië en dat gaat de relaties met dat land onder druk zetten. Banken en reclame gaan in Nederland niet samen.

Begrijp me goed: ik ben niet tegen reclame. Als Frans van Deursen in travestie mij naar de Funda huizensite probeert te lokken ben ik dankzij de humor een gewillig slachtoffer en koop ik bijna een nieuw stulpje hoewel ik op dit moment helemaal niet slecht zit. Ook de Albert Heijn Hamsterspotjes halen in mij het hebberigste naar boven, ik ben in staat om meteen naar de Supermarkt te hollen en 438 keukenrollen in te slaan, want zo'n voordeeltje kun je toch niet laten liggen. Maar zodra ik een spotje voor een bank zie, zak ik door de bank. Van schaamte. Wat een armoede voor een product dat rijkdom wil verkopen.

Geld is een volwassen product. Alles in het leven draait om geld: we geven het uit, sparen het op voor de oude dag en leven in een constante angst het kwijt te raken. Dat zijn toch gevoelens waar je als reclamemaker een beetje op in moet kunnen spelen. Maar niet in Nederland. In Nederland gaan we leuk doen. En als er één ding is wat we in de afgelopen jaren van Youp van 't Hek geleerd hebben: bankemployé's zijn niet leuk. Ze zijn saai. Betrouwbaar maar saai en dat is moeilijk aan het publiek te verkopen. Dus nemen de banken contact op met de duurste reclamebureaus en stellen de vraag; maak ons leuk. Alsjeblieft. En dat levert reclamespotjes op die de spot van een heel land over zich afroepen.

Neem nou de Postbankspotjes. Een stel malloten gehuld in blauwe leeuwenpakken probeert ons vertrouwen te winnen onder leiding van mislukte cabaretiers, overspelige zangers en zakkenvullende talkshow-rampen. Ik begrijp het niet. Als je mij als klant wil lokken met een lage hypotheekrente dan schotel je me toch geen Jan Mulder voor die qua kijkdichtheid bij Talpa momenteel lager zit dan de rente die hij aan de man probeert te brengen. En als de Postbankleeuw nou het enige slachtoffer was van de reclamehyena's, maar ING is ook al helemaal van het padje. Die meende ons een stel goedkope figuranten verkleed als geld voor te moeten schotelen. In polonaise in een geldbusje luid zingend `we gaan nog niet naar huis' en geld strijkend in een pakhuis. Geld ópstrijkend zul je bedoelen. De spotjes zijn inmiddels van de buis gehaald en de verantwoordelijke topman zit nu thuis. Hij denkt dat hij een Euro is, de stakker. Bij ABN Amro zie ik tekenfilmpjes waar een bankadviseur als superman door de wereld vliegt.

Wie bedenkt die dingen? Bankemployé's zijn saaie mensen, geen leeuwen, supermannen of dansende bankbiljetten. Durf als bank het saaie vervelende maar betrouwbare product te zijn dat je bent en leuk jezelf niet op. In Nederland wordt momenteel alles opge-`pimpt', maar banken moeten zich daar verre van houden. Ik wil de Zilvervloot terug en het Eftelingspaarpotje dat je kreeg als je een rekening opende. Dat begreep ik tenminste. Ik zit niet te wachten op bankdirecteuren die hun midlifecrisis botvieren op hun reclamebudget.

Vreemd hè, zo'n column over reclame. Ik heb er namelijk helemaal geen verstand van. Maar dat hebben de reclamebureaus die door de banken ingehuurd worden gelukkig ook niet. Ik wens de Italianen sterkte, de reclamemaffia komt er aan.

    • Albert Verlinde