Matjesmetal

Af en toe proberen we in deze krant aan te tonen dat metal niet het simpele, zo gemakkelijk belachelijk te maken genre is waarvoor het zo vaak wordt gehouden. Niet altijd tenminste. Maar net als we denken dat we de emancipatie van de metal een stapje verder hebben geholpen door te berichten uit de frontlinie van bands die heus wel met ritmes, geluiden en volumes experimenteren, komen de Backstreet Boys het genre loeihard uitlachen. Met een bijzonder leuke clip, dat wel.

De datering van de clip van `Just Want You To Know' in 1985 (op 3 mei zelfs, volgens het openingsbeeld) is niet gunstig voor de metal. De klassieke hardrock van de jaren zeventig was in de tijd opgelost, het schroeiend harde alternatief van death metal, thrash metal en grindcore moest halverwege de jaren tachtig nog toeslaan. Stoer, mannelijk leer en spijkergoed zou het in die duistere jaren afleggen tegen nauwe broekjes, leggings eerder, van lelijk rekbare stofjes als spandex en lurex, liefst natuurlijk met een wild bedoelde panter- of tijgerprint. De kapsels waren óf hoog opgespoten, poedel-achtige constructies, óf twijfelachtige coupes met de haren van boven kort, bijna stekelachtig soms, en van achteren, matjesgewijs laag in de nek hangend. Het kan, kortom, nooit lang duren eer deze look weer in het straatbeeld terugkeert.

We volgen een stel liefhebbers in deze rare uitdossing – noemden wij de lichtjes hangende snorren al? – op weg naar een concert van hun favoriete band, het fictieve en met een rare naam gezegende Sphynkter. Op het parkeerterrein bij de concerthal wordt massaal gevoosd, gezopen en gekotst, kortom, rock'n'roll in optima forma. Dan is het tijd voor de band, en alle clichés worden vrolijk waar. Sphynkter zelf ziet eruit als een kruising tussen Kiss zonder make-up, de jonge Guns'n'Roses, Twisted Sister en het leger `hair bands' dat destijds, vooral in Amerika, de rockpaden bereed. Het is het vleesgeworden cliché: een van de gitaren heeft de vorm van een bijl (`axe', heet de gitaar wel in rock-jargon), de poses zijn stoer maar net niet synchroon en daarom des te lulliger, de zanger probeert simultaan stoer te kijken en te flirten met publiek en camera, enzovoort.

Het verontrustendst is nog dat het nummer in kwestie eigenlijk niet eens zoveel verschilt van de softere hitparaderock van die dagen. En dat terwijl die Backstreet Boys toch zo'n geprefabriceerde `boy band' zijn, iets waar de oprechte, van de mannelijke hormonen stijf staande rocker van nature op zou moeten kotsen – of urineren, net wat eerst komt. Maar zulke nuances zijn niet besteed aan ons stelletje ongeregeld, dat elkaar bij het ochtendlicht weer afzet bij de keurige woningen in Suburbia. Bebloede neuzen, katerogen en gemolesteerde kleren getuigen van een avondje bevrijdende lol. En dat is van alle tijden, stijlen en gezindten.