IOC-heren

Dick Pound: ,,Hein Verbruggen heeft aan een journalist van L'Equipe de documenten bezorgd die hebben geleid tot het artikel over Epo-gebruik van Lance Armstrong in de Tour '99.''

Hein Verbruggen: ,,Pound is een leugenaar, een smeerlap, de grootste fantast ter wereld.''

IOC-heren onder elkaar.

Het zijn niet de eerste de beste bloempotten van de olympische gemeenschap. Dick Pound is voorzitter van het wereldantidopingbureau (WADA). Hein Verbruggen is (nog even?) voorzitter van de internationale wielerunie (UCI). De heren kunnen elkaars bloed drinken. Hun guerrilla dateert niet van gisteren. Er zit veel oud zeer in de relatie. Allicht ook omdat zowel Pound als Verbruggen protocolsnob is.

Verruwing in de sport.

Dirk Kuijt mag geen elleboogstootje meer uitdelen zonder broodroof. Pound en Verbruggen hangen van elleboogstoten (tussen de ogen) aan elkaar. Hoe meer de inrichtende machten van sport en folklore elkaar ontrafelen, hoe liever. Zo staan Pound en Verbruggen in het leven. Wees dan ook niet een paljas van het jezuïtisme. Noteer, zeg en verklaar dat in de sport alles kan, behalve een gemeenschap. Behalve eenstemmigheid van gemoed. Behalve het gezapige lint van polders.

De betreurde Rinus Michels zei dat voetbal oorlog is. Dat zul je Willem-Alexander, Dick Pound en Hein Verbruggen niet horen zeggen. IOC-voorzitter Jacques Rogge voedt zich onverminderd met de buit van pijl en boog. Zij het uiteraard in vijfsterrenhotels. Een bobo-ruzie in het IOC is de armste der werelden. Anton Geesink weet er alles van, maar, zoals in de beste mafiatraditie, hij zal blijven zwijgen als vermoord.

Hein Verbruggen is jonger en openhartiger. Deze Brabo mag graag kuieren, in gemeenschap met God en de duivel, langs slootjes en asfalt, langs een op emergency-gerichte neurose voor alles wat aan de zeespiegel ontstijgt. Hein wil risico, gekte, romantiek. En daar bovenop: een persoonlijke signatuur. Desnoods als tuinkabouter die meer kakelt dan denkt.

Het immens treurige aan het fin de carrière van Hein Verbruggen is dat hij een proceduregek is geworden. Strijdend met Dick Pound dan wel met de nomenclatura van de Tour de France. Uitgerekend de visionair, die het cyclisme heeft gemondialiseerd, gedraagt zich nu als miskende keuterboer van idealen. Dat ligt niet alleen aan intriges van de boze buitenwereld, dat ligt ook aan Hein. Het ligt vooral aan zijn gebarricadeerde gemoed voor verwondering en contestatie.

De UCI-voorzitter is zand in het wiel geworden. Zoals alle mensen die te lang leven. Dodelijk was de analyse van ploegleider Patrick Lefevere. Hij zei: ,,Verbruggen wil vanuit zijn snoepwinkeltje een multinational worden. Hij mag graag de organisatie van de Tour de France bevechten. Maar wat heeft hij te bieden? Snoep, niets meer dan snoep, in de regie van geselecteerde tv-zenders. Verbruggen heeft, naar Nederlandse normen, de slag van inpoldering gemist. Man van paden en sloten, maar het epos ligt ver weg, nu in de Tour de France.''

Als het goed gaat, treedt Hein Verbruggen volgende week af als UCI-voorzitter. In de nadagen van zijn mandaat zou zijn organisatie een bordeel zijn geworden. Hein, manipulator in zijn opvolging, ook dat. De suggestie alleen al is te treurig voor woorden. Althans voor een beschaafd heerschap.

Als ik Hein Verbruggen zie, denk ik aan een misdienaar uit Brabant. Van het onderdanige type, wel gevoelig voor geld- en aanverwante prestigezucht. Geluk is te koop in de biechtstoel. Raar is vooral dat Hein, zoals alle bobo's, zichzelf heeft overleefd. De hele wielerwereld – met aftrek van Lance Armstrong – is al jaren moe van Hein Verbruggen. Moe van de podiumconifeer, moe van de gespeelde emotionele ontmaagding op zijn Jan Peter Balkenende's. Hein was al te lang geglobaliseerd als scharminkel van glorie op wielen.

Wijlen Gerrie Knetemann kon dat hebben, met meer stijl in de knoken. Gerrie was een ongeleid podiumbeest. Hein is dat niet. Deze preses is getimed naar het ritme van een suburbane pannenkoek van geluk. Zoals Willem-Alexander. Eigenlijk is wielrennen voor hem tegendraads. Te profaan, in wezen. Het zou goed zijn als Hein Verbruggen de UCI-hoogte verlaat, in stilte en zonder begrafenis. Ik gun hem van harte een levenslange vakantie in Zuid-Afrika. Waar gedopeerd wordt bij het leven. Maar waar ook liefde heerst.

    • Hugo Camps