Debilisering in het onderwijs is niet meer te stuiten

Na mijn studie historische pedagogiek heb ik zevenentwintig jaar fulltime lesgegeven op een aantal scholen en mij voortdurend verbaasd over collegae docenten Nederlands. Zelden, maar dan ook heel zelden iets vernomen van een mate van liefde voor lezen, laat staan van een behoefte jongeren te laten delen in kennis van literatuur. Wel politiek maatschappelijke activiteiten, videolessen en vage excursies maar enige leesdiscipline vragen van de leerling, ho maar. Betrokken leraren zochten zelf hun heil in een carrière in schoolorganisatie en management en werkten driftig mee aan het verschijnsel begeleider en coach in plaats van docent.

Vaak werd mij tijdens bijeenkomsten over `leren leren', `probleem gestuurd onderwijs' en `plannen van aanpak' onder de neus gewreven hoe achterhaald de overdracht van literatuur en kennis is. Klassikaal is al jaren een vies woord, eruditie een wereldvreemd begrip en kritiek op de huidige gang van zaken riskant. De debilisering van het onderwijs is al decennialang niet meer te stuiten.