De man-vrouwverhouding is één op vier

`Mijn man en ik zijn 45 jaar getrouwd geweest. Zeven jaar geleden is hij overleden, hij was 73. Een heel intelligente man. En ook beminnelijk, iedereen was gek op hem. We hadden samen een antiekzaak, eerst in Amsterdam, later in Arnhem. We waren dag en nacht samen.

Hoewel mijn man longemfyseem had, al zeker twaalf jaar, had ik er eigenlijk nooit rekening mee gehouden dat hij dood kon gaan. Als hij een aanval had, werd hij met loeiende sirenes naar het ziekenhuis gebracht. Daar werd hij in een paar weken weer opgelapt en dan kon hij er weer maandenlang tegen. De longarts zei een keer in de lift tegen me dat hij eigenlijk niets meer voor mijn man kon doen. `Hij heeft de longen van een kind van vijf.' Dat is niet zo tot me doorgedrongen.

De eerste twee jaar na zijn dood waren vreselijk. Ik dacht dat ik gek werd van het alleen zijn. We hebben geen kinderen en bijna geen familie. Ik heb goede, lieve vrienden, maar dat zijn allemaal echtparen. Ze vragen mij dikwijls, maar dan kom je erna thuis en ben je weer alleen. Verder zijn veel familieleden en vrienden al overleden.

Na twee jaar heb ik een kleine advertentie in NRC gezet. Heel klein. `Beschaafde, ontwikkelde, vitale dame, 70+, zoekt kennismaking met dito heer.' Een heer uit Amsterdam reageerde. Hij was 74 en al twintig jaar gescheiden. Een goeduitziende man, oud-leraar klassieke talen. Het klikte. We hielden allebei van taal en geschiedenis, gingen graag naar musea, Frankrijk enzovoort. Later vroeg ik hem eens waarom hij juist op mijn advertentie had geschreven. Toen zei hij: `Het was een kleine advertentie; ik dacht: Die vrouw heeft vast niet veel geld en ik heb genoeg.' Dat vond ik heel erg lief.

In het begin leek hij me een lot uit de loterij, maar ik merkte later wel dat hij een moeilijk karakter had. Hij kon opeens heel onaardig uit de hoek komen. Ik ben een paar keer met vakantie naar vrienden in Japan geweest. Hij was ook uitgenodigd, maar wilde niet. Hij zei: `Ik hou niet van die Aziaten.' Terwijl ik een kwart Japanse ben! Mijn grootvader was Japans ambassadeur.

Afgelopen mei heeft hij mij na bijna vijf jaar ineens afgezegd. Ik was een paar dagen bij hem in Amsterdam, en toen deed hij vreemd. Hij zat de hele dag tv te kijken en 's avonds weer, wat anders nooit zo lang voorkwam. Ik ben toen maar eerder naar huis gegaan. Een paar dagen later belde hij op: `Ik wil je zeggen dat ik nergens meer zin in heb. Ik wil weer vrij zijn. Als je zegt wanneer, kom ik je spullen terugbrengen.' Want – vijf jaar: er lagen diverse kleren, schoenen en toiletartikelen bij hem.

Ik heb nog even gewacht, ik hoopte dat hij zich nog zou bedenken. Het was al de derde keer, in die vijf jaar, dat het uitging tussen ons. Een echt duidelijke reden heeft hij niet gegeven. Het ging niet over geld. Hij weet dat ik graag veel zelf betaal en dingen weggeef. Op vakantie gingen we meestal met mijn auto en caravan, en dan wilde hij altijd de benzine betalen en de campings of hotels.

Ik heb hem nog een paar brieven geschreven. Na enkele weken bracht hij mijn spullen terug met zijn auto, twee koffers vol. Zonder énige emotie! Ik heb hem in m'n tuin nog een kop koffie gegeven voordat hij terugreed.

Toen heb ik al snel weer een advertentie geplaatst. Die begon met `Paniek!' Als mijn ex-vriend me een brief schreef om gewoon iets mee te delen, schreef hij altijd op de enveloppe `geen paniek'. Want als hij narigheid schreef, raakte ik in paniek.

`Paniek!', begon dus mijn advertentie. `Mijn vriend en minnaar, 79 jaar, heeft mij telefonisch opgezegd na vijf jaar. Wie kan mij troosten?'

Ik kreeg wel 21 brieven, veel meer dan vorige keer. Zelfs van mannen van 43, 48, 52 jaar! Als mijn vriend 79 was, konden ze toch wel nagaan dat ik ook in die leeftijdscategorie moet zitten?

Eigenlijk had ik niet veel zin in iemand anders. Deze advertentie was vooral bedoeld om mijn ex-vriend een beetje te plagen; ik weet dat hij ze leest. Ik voelde me vernederd omdat hij de relatie per telefoon had verbroken, terwijl hij altijd zo op goede manieren lette bij mij. Hij had bijvoorbeeld aanmerkingen als ik mijn stukje vlees aan tafel vast kleinsneed voordat ik de rest van het eten had opgeschept. Maar er kwam geen reactie van hem.

Serieuze heren heb ik allemaal teruggeschreven, of teruggebeld. Brieven met taalfouten heb ik meteen afgeschreven. Een paar heb ik er verscheurd. Uit sommige brieven bleek, in bedekte termen, dat het hoofdzakelijk om seks te doen was. Iemand schreef een kaart: `Interesse? Bel Piet.' En dan een 06-nummer erbij. Zulke brieven komen meestal niet via de NRC. Het vervelende is dat je tegenwoordig met die kleine advertenties [één-in-drie mini's, red.] ook in de Volkskrant en Trouw terechtkomt. Dat is mijn doelgroep niet. Ik ben zelfs uitgenodigd om een bijbelbijeenkomst bij te wonen.

De man van 52 heb ik opgebeld en gezegd dat hij veel te jong voor mij is. Hij vond het jammer. Hij had jarenlang een vrouw gehad die achttien jaar ouder was en vond dat geen bezwaar.

Hier, nog een brief. Deze heer wilde graag kennismaken. Dat hebben we gedaan, in een restaurant, want ik vraag nooit heren thuis. Een heel aardige man, 77 geloof ik. Maar ik vond hem zo onaantrekkelijk! Ik hou van knappe mannen!

Een andere heeft vanmorgen gebeld. Het leek me een aardige man, maar hij is nog gebonden. Zijn vrouw is al jaren erg ziek. Ik heb gezegd: u mag me bellen als u vrij bent.

Als mijn ex-vriend niet terugkomt, krijg ik vast niemand meer. Ik ben veel te kieskeurig.

Het probleem is dat er veel meer dames dan mannen zijn die iemand zoeken. Een andere dame, die ik niet ken, had een keer een advertentie geplaatst om een soort sociëteit op te richten voor beschaafde, intellectuele vrijgezellen – mannen en vrouwen. Ze kreeg ongeveer 175 reacties en daar heeft ze 80 mensen van uitgenodigd, onder wie mijn ex-vriend, en die verdeeld in vier clubs. In allevier die clubs zaten zestien vrouwen en vier heren. Zo weet ik dat de man-vrouwverhouding ongeveer een op vier is.

Sommige heren hebben mij verteld dat zij zelf een advertentie hadden laten plaatsen. Ze kregen wel 25 tot 40 brieven. Ze lazen er dan een aantal en maakten met enkele dames kennis. Dan was er een vrouw waar ze op vielen en daar gingen ze in het begin frequent mee om. Na enkele maanden viel het soms dan toch tegen en raakte het uit, maar dan hadden ze die andere brieven al weggedaan. Dom! De fatsoenlijken hadden die brieven wel beantwoord; de anderen hadden ze gewoon weggegooid. Daarom hoor je soms van dames dat ze nooit antwoord op hun brieven krijgen.

Uit de grote keuze proberen de heren ook vaak een veel jongere vrouw en zijn daar dan heel trots op, maar te laat begrijpen ze dat het zo'n dame niet alleen om de liefde gaat maar ook om te profiteren. Na een poos wordt het dan groot verdriet. Ik heb dit in eigen kring meegemaakt en ook met klanten van onze zaak vroeger.

Ik heb ook aardige brieven gekregen van mannen die, om wat voor reden dan ook, nog samenwonen met hun ex. Die zoeken dan duidelijk een ander tehuis. En mannen die geen relatie durven aangaan omdat hun kinderen dat niet willen, ja, zelfs verbieden, al is zo'n man al jaren weduwnaar. Ik heb zo'n geval meegemaakt van een kennisje. Die man is een keer bij haar op bezoek geweest, en zat maar te jammeren: `Oh, als mijn dochter dit zou weten!' Zulke kinderen zijn zeer egoïstisch en zo'n man is wel gek dat hij zich daar iets van aantrekt.

Hetzelfde komt voor bij weduwen. De dochter van mijn vriend zei, toen ze mij de eerste keer even had gezien, tegen haar vader: `Wat moet je nou met zo'n bruine?' We hebben ons er niets van aangetrokken en later was ze wel aardig tegen mij.

Ik denk dat mijn ex-vriend ook wat beïnvloed is door de drie vrijgezelle dames van zijn bridgeclubje; die zien waarschijnlijk ook wel wat in hem. Hij verwent ze reuze; heeft elke week lekkere dingen voor ze tijdens het bridgen bij hem thuis. Hij haalt ze van huis en brengt ze midden in de nacht weer terug met z'n auto. Ze hebben mij één keer gezien en hadden meteen hun oordeel klaar.

Sommige dames zoeken al jaren naar een partner, maar slagen niet omdat oudere heren veelal minder vitaal zijn; die willen een vrouw om verzorgd te worden. Ik kreeg ook een brief van een invalide, terwijl ik had gevraagd om een vitale heer. Ik sport nog graag en wandel en fiets en rijd nog grote afstanden met de auto. Hoewel de dames in de meerderheid zijn, blijkt toch dat veel mannen eenzaam zijn.

Uit de brieven die ik ontving, sprak veel afkeuring over de manier waarop mijn ex-vriend mij per telefoon had afgezegd. Men vond het onfatsoenlijk. Ik heb hem wel verdedigd, gezegd dat hij het waarschijnlijk in een opwelling heeft gedaan, zonder eerst goed na te denken. Ik ben nog nooit in mijn leven afgewezen door een man, integendeel! Ik denk ook: wat wil een man in z'n tachtigste levensjaar nog meer dan een vrouw die van hem houdt? Die veelal dezelfde interessen heeft; die hem waardeert om zijn kennis en trots op hem is, dat hij alles altijd goed weet te regelen volgens een strak schema en dat hij afspraken altijd goed nakomt, er goed uitziet, mooie krullenkop enzovoorts. Niemand is volmaakt, hij ook niet, maar desondanks, als ik eenmaal van iemand hou, dan is dat voor altijd. Dat zal andere relaties nu in de weg staan.

Ik ben in een diep gat gevallen. Alleen zijn vind ik vreselijk. Niets hebben om naar uit te kijken. Wat heb ik aan voldoende geld, gezondheid, vitaliteit, een prettig huis en mooie reizen als ik het niet met iemand kan delen?''

Wilt u reageren? Stuur uw reactie naar zbrieven@nrc.nl of schrijf naar Zaterdags Bijvoegsel, Postbus 8987, 3009 TH, Rotterdam

    • Joke Mat