Computergames waren nog nooit zó cool

In een nieuwe maandelijkse rubriek bespreekt Saul van Stapele verse computergames. Deze keer `187: Ride or Die' en `Midnight Club 3'

Ooit was de archetypische speler van computerspelletjes een veel te bleke stoffige jongen die op zijn zolderkamertje harde rockmuziek draaide en stiekem droomde van de borstjes van zijn buurmeisje. Er was niets minder cool dan hele dagen ronddwalen in virtuele werelden; wanneer die jongen aan zijn buurmeisje vertelde dat hij het afgelopen weekend weer een muisarm had opgelopen bij het schieten op zijn al even stoffige vriendjes, sprong zij, een geeuw onderdrukkend, snel achterop de scooter bij zo'n bonk in merkkleding die niet eens wist hoe je een PC moest aansluiten.

Maar de dagen van de bleke nerd zijn geteld. Het computerspel is inmiddels het kroonjuweel van de entertainmentindustrie, de winst van een succesvol spel overstijgt dat van een populaire Hollywood-film ruimschoots en de grootste sterren staan in de rij om hun naam aan een computerspel te verbinden. Recent maakte de visionaire hiphopzakenman Russell Simmons bekend dat hij een speciale bling-variant van de portable PlayStation op de markt brengt, ingelegd met diamanten. Computergames waren nog nooit zo cool.

Het regent inmiddels dan ook computerspelletjes die voor alles trendy, cool en flitsend willen zijn, met een bijbehorende hippe soundtrack waar die bleke jongen van vroeger knallende hoofdpijn van zou krijgen. Een opvallend deel van die spellen is in een opzichtig urban jasje gestoken, in de hoop mee te kunnen liften op het succes van deze jongerencultuur. Alleen al de titel van het nieuwe racespel 187: Ride or Die is een opstapeling van gangsta-jargon: `187' is straattaal voor moord (gebaseerd op de code waarmee de Amerikaanse politie een moord aanduidt) en `ride or die' is een door rappers veel gebezigde leus om aan te geven dat ze zonder enige angst om te sterven hun mannetje staan op straat.

De straatraces in 187: Ride or Die worden met een flinterdun verhaaltje met elkaar verbonden. De speler moet race na race winnen en tegenstanders van de weg schieten, omdat zijn baas, een zwaarlijvige gangster met de stem van de opkomende rapper Guerilla Black uit Los Angeles, aan een rivaal wil laten zien dat met hem niet te spotten valt. De gesproken fragmenten zijn tenenkrommend stereotype en een eindeloze herhaling van steeds hetzelfde verhaaltje. De stortvloed aan slang is zo extreem en onnatuurlijk dat het op de lachspieren werkt; voor die bleke jongen van vroeger is het vermoedelijk net zo goed te volgen als een obscuur Chinees dialect.

Eenmaal op de weg valt gelukkig meer te genieten. 187: Ride or Die is een prachtig vormgegeven recht-toe-recht-aan-racer met als prettige bonus dat het ook mogelijk is tegenstanders met bazooka's en volautomatische geweren van de weg te schieten. Het is even wennen om op hetzelfde moment een auto op volle snelheid door een met verkeer bezaaide binnenstad te koersen, en tegelijk hevige vuurgevechten met goed gevolg af te sluiten, maar op het moment dat de besturing onder de knie is, is het ronduit verslavend. Wanneer de laatste kogel zich in een tegenstander heeft geboord, ontploft die, zoals dat hoort, in overweldigend slowmotion.

187: Ride or Die is, voor wie het verhaaltje wegdenkt, een typisch arcade-spel, waarbij onderweg extra munitie en EHBO-koffertjes kunnen worden opgepikt, extra `boost' verdiend wordt door met gierende remmen door de bocht te gaan, nieuwe autos verdiend kunnen worden door binnen een bepaalde tijd te eindigen. Hoewel wel gevarieerd wordt op het thema soms moet er alleen geschoten worden, of moet je er voor zorgen dat een andere auto niet vernietigd wordt zijn de missies al snel een herhaling van de vorige. Het spel is daarmee te weinig afwisselend.

Geslaagder is het eerder dit jaar verschenen Midnight Club 3: Dub Edition, en flitsende straatracer waarin je, geheel in de stijl van het populaire MTV-programma Pimp My Ride, zelfs van een simpele Volkswagen Golf een pooierbak kunt maken met glimmende wieldoppen, turbo en flikkerend neon. Een spel van de makers van de moeder aller games, Grand Theft Auto, en dat is voelbaar. Het spel is minder lineair dan 187: Ride or Die. Zo is het mogelijk in diverse steden rond te cruisen op zoek naar een race waar je aan wilt meedoen, of simpelweg om vast alle mogelijke short-cuts in kaart te brengen.

Midnight Club 3 doet geen enkele poging een realistisch racespel te zijn, en dat is wel zo fijn. Je kunt op topsnelheid nog steeds de scherpste bochten nemen, en je stuitert na een frontale botsing met een muur regelmatig gewoon weer de weg op. De omgeving en de effecten zijn grafisch indrukwekkend, en in een speciale garage kun je alle auto's die je hebt van alle mogelijke accessoires voorzien, van technische snufjes tot de meest belachelijke patserprullaria. Het is vooral de afwisseling en het gebrek aan stereotype opsmuk die in deze tweestrijd van Midnight Club 3 het, eh, coolste spel maakt.

***187: Ride or Die (Ubisoft)

****Midnight Club 3:

Dub Edition (Rockstar)

    • Saul van Stapele