Zijn kans

Het was gisteren een grote dag in het leven van Willem Woelders, sinds vorig jaar chef recherche van de politie Amsterdam-Amstelland. Woelders. Al op jeugdige leeftijd moet voor hem hebben vastgestaan dat je met zo'n eigennaam maar voor één beroep mag kiezen: rechercheur. Maar voordat het tot de buitenwereld doordringt dat er zo'n rechercheur bestaat, moet er een lange mars door de politiële hiërarchie worden afgelegd.

Komt er ooit een moment dat hij uit de anonimiteit mag treden? Dat is een kwestie van afwachten en geluk hebben. Op donderdag 15 september 2005,

's middags om twee uur, was het zover. Willem Woelders sprak via een live op tv uitgezonden persconferentie rechtstreeks het Nederlandse volk toe over de terugkeer van Claudia Melchers. Ook

's avonds flitste zijn goed doorvoede hoofd over alle netten.

Terwijl Woelders op een hoge verdieping van het politiebureau aan de Marnixstraat zijn persconferentie gaf, stond ik enkele meters van hem vandaan te genieten van een riant uitzicht op Bernard Welten, de hoofdcommissaris.

's Morgens zal Welten nog tegen Woelders hebben gezegd: ,,Willem, dit is je kans, pak 'm.''

Nu had Welten zich op de voorste rij tussen de cameraploegen opgesteld om te bekijken hoe zijn ondergeschikte het er vanaf zou brengen. Zou hij rustig blijven? Zou hij zijn handen voor een lichte beving kunnen behoeden? En vooral: zou hij niet te véél zeggen?

Niets ontging Welten. Geconcentreerd luisterde en keek hij. Er zat een spanning in zijn korte lichaam die zich ongetwijfeld zou ontladen zodra er iets misging. Hij wilde niet het verwijt krijgen dat hij ook maar iets aan het toeval had overgelaten. Er was dezer dagen al genoeg kritiek op de politie.

Uiteraard was er ook nog altijd Peter van der Maat, hoofd communicatie (zeven persvoorlichters) van de Amsterdamse politie. Van der Maat stond rechts op enkele meters afstand van Woelders en zou als eerste moeten ingrijpen als de recherchechef in het nauw kwam. Véél kon er niet fout gaan – maar je weet het nooit.

Woelders las ietwat zwoegend, maar toch goed verstaanbaar, de twee A-viertjes voor die de afdeling communicatie voor hem had opgesteld. Een zeven, zag ik Welten denken. De dictie was redelijk, de presentatie kon ontspannener. De volgende keer een glaasje water erbij. Maar de ultieme test moest nog komen: de vragen van het journaille! Dat had je nooit helemaal in de hand, ook al luidde de instructie: afkappen als de vragen lastig werden.

Gelukkig wilden vooral de vrouwelijke tv-journalisten hoofdzakelijk weten ,,hoe het nu ging met mevrouw Melchers''. Dat zijn de heerlijkste vragen voor een chef recherche. Maar toen riepen enkele mannen nogal scherp: ,,Heeft mevrouw Melchers soms criminele antecedenten?'' en ,,Gelooft u haar verklaring?''

Dit ging te ver. Welten verstrakte, Van der Maat riep geagiteerd: ,,Laatste vraag!'' De vragen knalden op Woelders af, hij moest kiezen – en koos goed: wéér een vraag over het welzijn van mevrouw Melchers.

Willem Woelders wordt bevorderd.

    • Frits Abrahams