Gelaarsde wraakzucht

Aan Nancy Sinatra's `These Boots Are Made For Walking' zijn we zo gewend, dat een cover alleen maar kan tegenvallen.

Een van de beroemdste covers uit de geschiedenis is `That's All Right Mama'. Over deze eerste single van Elvis uit 1953 bestaat een mythe die verschillende versies kent, maar die ongeveer op het volgende neerkomt. Blanke jongen, type vrachtwagenchauffeur, loopt studio binnen, studiobaas vraagt hem wat te zingen, jongen zingt `That's All Right' en studiobaas weet: de blues heeft een baby en we noemen hem rock'n'roll.

Alleen fanatieke muziekliefhebbers weten dat `That's All Right Mama' geen Elvis-nummer is, maar een cover. Zeven jaar voor Elvis had de zwarte muzikant Arthur `Big Boy' Crudup het door hemzelf geschreven nummer onder de kortere titel `That's All Right' al op de plaat gezet. Wie het origineel hoort, moet vaststellen dat Elvis er niet zo gek veel aan heeft veranderd: als met Elvis' `That's All Right Mama' de rock'n'roll werd geboren, dan was Crudups origineel de conceptie.

Elvis' `That's All Right Mama' is zo'n nummer waaraan het begrip `cover' zijn naam heeft ontleend. Een cover heet zo, omdat deze het origineel `bedekt', zo merkt de Belgische cover-specialist Arnold Rypens op in de inleiding op The Originals, een naslagwerk met 7.309 originele nummers en nog veel meer covers. Een geslaagde cover doet het origineel vergeten. Voor Elvis was het in 1953 niet zo moeilijk om Cudrups origineel te bedekken. Zwarte en blanke muziek waren toen in de Verenigde Staten nog strikt gescheiden werelden. Er was weinig om te laten vergeten: de meeste blanken, op wie Elvis zicht richtte, kenden Crudups origineel helemaal niet.

Veel moeilijker is het om een nummer te coveren dat een grote hit is geweest en tot de arbeidsvitaminen behoort. Toch heeft de Amerikaanse zangeres/actrice Jessica Simpson zich hieraan gewaagd. Voor de bioscoopfilm The Dukes of Hazzard heeft ze `These Boots Are Made For Walking' opgenomen, de wereldhit van Nancy Sinatra uit 1966. De originele `These Boots' heeft drie pijlers: de steeds lagere basnoten van het intro, de tetterende blazers aan het einde van het nummer als Sinatra zegt: `Boots, start walking' en vooral de lage stem waarmee Nancy Sinatra zingt. Dit laatste was een vondst van de schrijver en producer van het nummer, Lee Hazlewood. Hij vond dat Nancy Sinatra maar het beste laag kon zingen.

Van de drie pijlers heeft Jessica Simpson er maar één laten staan: het basloopje. Laag zingen doet Simpson niet en de tetterende blazers zijn vervangen door een hedendaags country-arrangement. Het resultaat is lang niet slecht, maar Simpsons versie mist toch de superieure wraaklust van het origineel. Desastreus is wel de videoclip die bij het nummer is gemaakt. Hierin brengt een schaars geklede Jessica cafébezoekers in cowboykleding het hoofd op hol door vlak voor hun neus met haar in hotpants gehulde achterste te gaan draaien. Als een cafébezoeker vervolgens zijn handen niet thuis kan houden, krijgt hij een klap en ontstaat er, zoals altijd in cowboycafés, een massaal gevecht. Even later staat Jessica in bikini een auto te wassen, waarbij ze zichzelf rijkelijk bedruipt met schuim. Wat dit allemaal met gelaarsde wraakzucht heeft te maken, is een raadsel.

Simpsons versie is niet de eerste cover van `These Boots Are Made For Walking'. Het nummer is in de loop der jaren op veel meer dan zeven verschillende manieren gecoverd. Er bestaan punkversies van (onder meer van 7 seconds), Dominique Michel heeft het in het Frans gezongen, Eileen in het Duits (`Die Stiefel Sind Zum Wandern) en ook Amanda Lear en de ex-Spice Girl Geri Halliwell hebben het gezongen. Lee Hazlewood zelf heeft het ook nog op de plaat gezet. Maar zelfs voor zijn versie geldt dat het minder is dan het origineel. Nancy Sinatra's `These Boots Are Made For Walking' is onbedekbaar: het is zo'n hit waaraan je in de loop der jaren zo gewend bent geraakt dat er geen noot aan kan worden veranderd zonder het slechter te maken.

    • Bernard Hulsman