Seks en de stad

Rotterdam heeft zijn afwerkplek aan de Keileweg gesloten, een schaamzone zonder weerga waar hoerenlopers bij verslaafde prostituees condoomloos aan hun gerief konden komen. Wat zich hier jarenlang afspeelde, was een schande voor de stad en de moderne samenleving. Het ergst van al waren de mensonterende omstandigheden waaronder de heroïnehoertjes werkten. Nog geen jaar geleden werden twee straatprostituees vermoord op deze tippelplek in de betonnen woestenij van een gebied tussen wonen en werken.

Het Rotterdamse college van burgemeester en wethouders heeft terecht een einde gemaakt aan een eindeloze rij wantoestanden die niet alleen gevaar voor de directbetrokkenen opleverden, maar ook de omwonenden ernstige overlast bezorgden. Leefbaar Rotterdam speelde in de sluiting van de Keileweg een belangrijke rol. Het was echter de ChristenUnie die bij monde van het raadslid Vlaardingerbroek lang voor Fortuyn de tippelzone onmenselijk noemde en voor prompte aanpak pleitte. Zijn stem werd niet gehoord. Na de gemeenteraadsverkiezingen van 2002 veranderde dat uiteraard.

De vraag is: wat komt na de Keileweg? De verslaafde prostituees kunnen als ze dat willen in therapie om via begeleid wonen weer een normaal bestaan op te bouwen. Maar een aantal zal ongetwijfeld `ondergronds' gaan – en daar zit precies het probleem. Rotterdam heeft wel een eind gemaakt aan de Keileweg, maar heeft vooralsnog verzuimd werk te maken van een prostitutiebeleid dat verspreiding tegengaat en onoverzichtelijkheid voorkomt. Dit is een oude kwaal. Nadat de Rotterdamse rosse buurt Katendrecht begin jaren tachtig definitief een woonwijk werd, is het tobben geweest met de prostitutie in de Maasstad. De Keileweg was het logische gevolg van een kortetermijnbeleid dat geen rekening hield met de realiteit dat er altijd vraag zal zijn naar betaalde seks. Tippelzones sluiten, straatprostitutie verbieden heeft alleen zin als elders min of meer geregelde en gecontroleerde prostitutie mogelijk is. Blijft dat laatste uit, dan werken de maatregelen niet.

Het is dus een kwestie van wachten: tot het moment dat op een andere plaats een nieuwe Keileweg ontstaat. Intussen groeien in Rotterdam, net als in veel andere grote steden, de problemen met `loverboys' – jonge pooiers die meisjes tot betaalde seks dwingen en ze misbruiken en mishandelen. Vrouwenhandel achter de façade van clubs is nog zo'n kwestie die om politieke en justitiële aandacht vraagt.

De op zichzelf prijzenswaardige sluiting van de Keileweg kan alleen succesvol zijn als deze een vervolg krijgt. Prostitutie is niet uit te bannen, maar een visie erop, gevolgd door een beleid dat die naam waardig is, is wel het minste dat de grootste havenstad ter wereld van zichzelf kan eisen.