`I love afstand houden' Karla Peijs, minister van Verkeer en Waterstaat

Ik rijd op de snelweg en zie ineens, op een groot bord vlak voor mijn kop, `I love afstand houden' staan. Tenminste, zo komt het me voor. Ik zal het verkeerd hebben gelezen. Het is gisteren laat geworden en ik ben nog behoorlijk roezig. Er heeft op het bord vast iets gestaan over een naderende file of over wegwerkzaamheden. Toch erger ik me. Het begint met het lezen van wartaal en het spreken in tongen en het eindigt met het zien van witte muizen.

Tien kilometer verder doemt er opnieuw zo'n bord op en nu zie ik het toch duidelijk. Het staat er. Het staat er voor de tweede keer. I love afstand houden. Precies zo en niet anders.

In welk land ben ik verzeild geraakt? In een land waar de taal op hol is geslagen en de debielen aan het roer staan, zoveel is zeker. Mijn medepassagier ontwaart de vraagtekens op mijn gelaat en legt me uit dat het een mededeling betreft van mevrouw Karla Peijs, het ministervrouwtje van Verkeer. Spreken ministervrouwtjes altijd zo? vraag ik. Nee, nee, het is een gelegenheidszin. Een speciale leus in het kader van een campagne om de normen en waarden in het verkeer te herstellen.

Net zit ik me af te vragen hoe je in godsnaam met lariekoek beleefdheid opwekt of daar schiet een derde lichtkrant over het dak van de auto voorbij. Ja, het staat er wel degelijk. I love afstand houden. Vier woorden in een lege ruimte. Of het de vondst van de eeuw betreft. Een strijdkreet. De aanhef van een nieuwe hymne.

Hermetische poëzie.

Je ziet het voor je. Mevrouw Karla Peijs heeft voor haar campagne een pakkende regel nodig, een regel die dichtbij de mens staat en toch ook de jongeren en allochtonen niet afstoot. Er werkt een ambtenaar op haar ministerie die ooit een boek heeft gelezen en die heeft weer een neefje dat kan schrijven. Geletterdheid in eigen kring! Tel uit je winst! Deze regering gaat er prat op een zuinige regering te zijn en ook Karla

Peijs gooit geen geld over de balk.

Neeflief wordt in de arm genomen. Neeflief wordt aan een tafeltje gezet met potlood en schrijfblok. Een kwartier later kijkt neeflief op. Neeflief is klaar. I love afstand houden, het staat er.

Leuk, joh! zegt Karla Peijs. Het zinnetje gaat alle driedelige meneren van het ministerie langs, mannen van groot gewicht en aanzien, en ze vinden het allemaal prachtig. Zo herkenbaar. En toch zo echt sms-achtig, zo echt aansluitend bij de belevingswereld van hun kleinkinderen, zo echt iets voor de jeugd van twaalf, de gemiddelde leeftijd immers van de weggebruiker. Een typisch Hollands zinnetje ook, een hommage aan onze talenkennis, dus heel geschikt voor de inburgeringsles. Leuk, joh!

Het ministerie glundert om zoveel talent in eigen huis. Neeflief ontvangt van tante Karla een consumptiebon. Voor de moeite. Hij heeft het dik verdiend, vindt ze.

    • Gerrit Komrij